راه ابریشم

نمونه هائی از 165 سال تاریخ عکاسی ایران در پاریس

به قلم : شهلا رستمی

تاریخ انتشار مقاله  26/09/2009 به روز شده  26/09/2009 15:06 TU

هفته گذشته خبر آغاز به کار نمایشگاهی زیر عنوان "165 سال تاریخ عکاسی در ایران"را در چار چوب دومین دوسالانه "تصویر جهان" در موزه "که برانلی" از تاریخ 22 سپتامبر دادیم. نمایشگاهی که تاریخ این هنر را به کمک بهمن جلالی و حسن سربخشیان و همچنین مدیریت هنری این دوسالانه ، آناهیتا قبائیان اتحادیه، به علاقمندان میشناساند.

درپی آن، درروز 22 سپتامبر میزگردی با نمایش عکس و با شرکت بهمن جلالی عکاس به نام ایرانی و داریوش شایگان، فلسفه دان و نویسنده، به تشریح عکس وعکاسی درایران پرداختند وسپس جلسه پرسش و پاسخ درمحل تآتر "لوی اشتراوس" این موزه برگزار شد. در روز 24 سپتامبر نیز آناهیتا قبائیان اتحادیه، مسئول هنری "فوتو که" یا نمایشگاه عکسی ازعکاسان 37 کشور جهان بر ساحل روخانه "سن"، مهران مهاجر، مسئول بخش ایرانی نمایشگاه ساحل رود خانه "سن" و شادی قدیریان عکاس ایرانی به تشریح وضع هنر مدرن در ایران پرداختند. 

درگفتگویی با بهمن جلالی که همراه با حسن سربخشیان عکس های نمایشگاه 165 سال عکس درایرانی را برگزیده اند پرسیدم با در نظر گرفتن حجیم بوده گنجینه عکس درایران این انتخاب بر پایه چه معیارهائی انجام گرفته و آیا کار دشواری نبوده است ؟

 او می گوید به دلیل نبودن جا چاره ای جز برگزیدن نبوده و در نتیجه120قطعه عکس از دورانهای مختلف این هنر و 52 دیوراما در این نمایشگاه به معرض دید قرار داده شده اند.

 

با سپاسگذاری از بهمن جلالی، عکاس باید یاد آوری کنم عکاسانی که عکس هایشان در میان آثار شماری دیگر از عکاسان جهان از تاریخ 22 سپتامبر تا 22 نوامبر، بر روی ساحل رودخانه سن روبروی همین موزه "که برانلی" به نمایش گذاشته شده اند عبارتند از عباس کوثری، گوهر دشتی و کتایون کرمی از ایران و فردین واعظی از افغانستان.

یاد آوری میکنم که در چارچوب این رویداد، درگالری "بودوئن لوبون" آثار تازه "شادی قدیریان" هنرمند ایرانی، از روز 12 سپتامبر به نمایش گذاشته شده که تاروز 10 اکتبر ادامه خواهد داشت. این آثار حکایت از حضور جنگ در زندگی روزمره دارند و همچون دیگر آثار گذشته شادی قدیریان از ویژگی خاصی برخوردارند.

 

فستیوال بین المللی عروسکی "شارلویل مزیر"

 از تاریخ 18 تا 27 سپتامبر یکی از مهتمرین فستیوال های بین المللی جهان، فستیوال بین المللی سه سالانه عروسکی "شارلویل مزیر" در این شهر واقع در شمال فرانسه برگزار می شود.

 برای پانزدهمین برگزاری خود فستیوال، که حدود 120 گروه از کشورهای مختلف جهان را در بخش "رسمی و 100 گروه در بخش "غیرر سمی" در بر می گیرد، تم "عروسک در دل دیگر هنرها" را برگزیده است. باید اضافه کنم که این فستیوال نیز همچون فستیوال" آوینیون" در دوبخش "IN" (درونی یا رسمی) و "OFF" (غیر رسمی و بیرونی) تشکیل شده، در نتیجه علاوه بر نمایش هائی که در مکان های مختلف از پیش تعیین شده برگزار میشوند، در همه کوچه های این شهرنیز برنامه هائی اجرا می گردند که به این شهر فضائی جادوئی می بخشند.

 چهار صد نفرازاهالی شهر افتخاری با این فستیوال همکاری میکنند و 150 خانواده مدعو میهمانان فستیوال درخانه های خود هستند.

درمیان نمایش های برگزیده نام زهرا صبری ازگروه "یاس تمام" دیده می شود که با نمایش "زمین و کهکشان" شرکت دارد. اوهمراه با سه عروسک گردان که سر تا پا سفید پوش هستند، با عروسک های ساخته شده از پشم و پارچه هفت قصه برگزیده از مثنوی مولانا را به روی صحنه می آورند.

 گفتنی است که این نمایش در جشنواره عروسکی سال 2008 در تهران، جایزه ویژه داوران بخش بین المللی را ربوده بود.

 گفتنی است این فستیوال که زمینه هایش به دلیل حضور گروههای نمایش های عروسکی آماده بود، در سال 1961 چشم به جهان گشود، در سال 1976 تبدیل به سه سالانه شد و از آن پس به همت مردم شهر و منطقه گسترش بیشتری یافت. در نتیجه در سال 1981 موسسه بین المللی تآتر عروسکی در آن ایجاد گردید و در سال 1987 این شهر شاهد باز شدن مدرسه عالی هنر عروسکی بود که هر سه سال یکبار 15 دانشجو از سراسر جهان را نیز می پذیرد. در سال 1991 هم یک عروس غول پیکر متحرک برای دادن ویژگی ای خاص به این شهر ساخته شد.

حال که دردنیای عروسکی هستیم باید اضافه کنم که گروه "هندسپرینگ پاپت" از آفریقای جنوبی، در چارچوب فستیوال پائیزی پاریس، در روز 27 سپتامبر، در مرکز پمپیدو، داستان مردی را با عروسک به صحنه می آورد که بر اثر فقر بدن خود را در ازای پول در اختیار تجربیات علمی می گذارد. نمایشی بسیار جالب.

 

 تحریم «جشنواره سینما حقیقت» تهران توسط فیلم سازان دانمارکی

برگرفته از سایت سینمای مستند

 http://cinedoc.blogspot.com/2009/09/blog-post_19.html

انجمن کارگردانان سینمای دانمارک با درج بیانیه ای در صفحه نخست وبسایت خود، خبر ازپشتیبانی وهمراهی با مستندسازان ایرانی داده است. آنها می نویسند : " ما تصاویری که آنها با تلفن های همراهشان گرفته بودند را دیده ایم وشهادت های عینی آنها را در اینترنت شنیده ایم.هیچ کس تصویر وحشتناک کشته شدن آن دختر جوان را فراموش نخواهد کرد. حال، زندگی، قدرت و هنر همکاران ایرانی ما تهدید شده است. دولت ایران آنها را با سانسور مواجه کرده و آزادی بیان را از میان برده است. فیلم سازان نمی توانند فیلم های شان را بسازند یا داستان های شان را تعریف کنند. روشنفکران و هنرمندان زندانی شده اند و به خاطر عقایدشان محاکمه و مجبور به اعتراف های دروغین شده اند. وقتی بیان هنرمندانه وقایع جرم محسوب می شود، رسانه نقش مهمی پیدا می کند. این لحظه ای است که آنها بیش تر از همیشه به ما نیاز دارند. فیلم سازان دانمارکی مخالف هرنوع سانسوری هستند و می خواهند حمایت شان را از کارگردانان ایرانی که سومین جشنواره بین المللی سینما حقیقت را تحریم کرده اند، عنوان کنند.

انجمن کارگردانان سینمای دانمارک که در سال 1956 بنیاد نهاده شده به حقوق فیلم سازان دانمارکی رسیدگی می کند ودرزمینه قراردادهای کاری بیش از 360 عضو خود به مذاکره می پردازد.انجمن کارگردانان دانمارکی درقالب یک گروه علاقمند به مشارکت در مباحث عمومی پیرامون مقولات سیاست گذاری سینمایی آغاز به کار کرد. این انجمن کرسی ای درهیات کانون فیلم دانمارک دارد وازسال های 1970 درزمینه مذاکرات جمعی پیرامون قراردادهای اعضا خود فعال است. در سال 1990، مجمع عمومی دانمارک از کارگردانان سینمای این کشور درخواست کرد که اتحادیه ای تشکیل دهند و حقوق و شرایط کاری خود را به گونه فعال تری بهبود بخشند. این درخواست پس از آن مطرح شد که شرایط کارگردانان سینمای دانمارک از دید هنری و مالی رو به وخامت نهاده بود. ازآن پس انجمن به اتحادیه ای توانمند بدل شد که با هم فکری کارشناسان خود مشکلات کارگردانان دانمارکی در زمینه های حقوقی و شرایط کاری را حل و فصل می کند. کارگردانان دانمارکی در مباحث عمومی پیرامون مقولات سینمایی مشارکت می کنند ودرموارد نقض حقوق ایشان، انجمن به نیابت از آنها در جلسات دادگاه شرکت می کند. در سطح بین المللی، کارگردانان دانمارکی عضو «انجمن کارگردانان فیلم اسکاندیناوی»(1)، عضو«فدراسیون اروپایی کارگردانان دیداری شنیداری»(2) وعضو «انجمن جهانی پدیدآورندگان آثاردیداری شنیداری»(3) هستند.

این انجمن اکنون بیش از 360 عضو دارد که در زمینه های گوناگونی چون پویانمایی، فیلم هنری، برنامه های تلویزیونی و فیلم های بلند سینمایی فعالیت دارند.

 جشنواره "سینما حقیقت" قرار است در ماه اکتبر برای سومین بار برگزار شود.

 

 "مین زدایان" یا رقص با مرگ در عراق

 "کاترین بیگلو" کارگردان 58 ساله آمریکائی و شاید تنها زن سینماگر در جهان که فیلم های "اکشن دار" می سازد، با فیلم "مین زدایان" فیلمی استثنائی از کسانی می سازد که همچون رقصندگان یک باله در تاریکی، با لباسهای عجیب شبیه به لباسهای فضانوردان بمب ها را در کو چه ها، خانه های قدیمی، انبار ها و زیر ماسه ها خنثی می کنند. با حرکاتی شبیه به حرکات دست یک جواهر ساز، با دهانی خشک و عرق ریزان روبروی دشمنی می نشینند که آرام در کمینشان نشسته و با کوچکترین اشتباهی ناقوس مرگشان را به صدا در می آورد. فیلمی بسیار صریح، بدون حاشیه روی، بدون توضیح ، بدون شعار ایئولوژیکی و پر از اکشن.

"کاترین بیگلو"، همسر پیشین "جیمز کامرون"، که از دنیای نقاشی می آید، در فیلم هایش به تصویر اجازه می دهد که بر داستان حکومت کند و این خواست را با سبکی بسیار وزین و در عین حال پر جوش پیاده می کند . یا در واقع فیلمی ضد "کوانتین تارانتینو" می سازد یعنی از شگرد های آسان ، کلمات زائد و وقت کشی پرهیز می کند. فیلم "کاترین بیگلو" در واقع نه تنها به هنگام تماشای آن که بلکه بعد از آن هم چون بمب ساعتی عمل می کند.

 سه کارگردان در یک فیلم

"ماجرای فرویل" که هم اکنون بر روی پرده سینما هاست و روابط شوروی سابق را در زمان جنگ سرد، از ورای ماجراهای جاسوسی یک سرهنگ شوروی سابق به نام "گرگوریف" را به نفع غرب که با نام مستعار "فرویل" عمل می کرد و تبدیل به یکی از ماجراهای بزرگ جاسوسی قرن شد، سه کارگردان، یکی"کریستیان کاریون"، کارگردان فیلم، دیگری"امیر کوستوریچا، کارگردان بوسنیائی در نقش جاسوس روسی که باور داشت ازاین راه می تواند دنیا را تغییر دهد وحتا پولی برای خدمات خود دریافت نمی کرد و"گیوم کانه" کارگردان فرانسوی را درنقش مهندس ساده ای که تبدیل به رابط می شود گردهم می آورد. دراین فیلم تماشاگر، همانگونه که شخصیت اصلی می گوید که برای منفجر کردن یک نظام باید در قلب آن قرار گرفت، در درون آنچه که به فروپاشی دیوار برلن منجر شد قرار می گیرد. کارگردان با این فیلم هیجان انگیز و پر انرژی خود درعین حال بر این انگشت می گذارد که در ماجراهای جاسوسی حقیقت کاملأ بر ملا نمی شود و آنچه در دست همگان قرار می گیرد نقطه نظر های گوناگون است.

 

 "پدرو آلمودووار" از اسکار کنار گذاشته شد

آکادمی سینمای اسپانیا نام سه فیلمی که از بین آنها کاندیدای اسپانیا برای نامزدی اسکار بهترین فیلم خارجی انتخاب خواهد شد ونام آخرین فیلم "پدرو آلمودووار"، کارگردان به نام اسپانیائی " آغوش های شکسته" در میان آنها دیده نمی شود را اعلام کرد. آخرین فیلم آلمودوار در واقع دنباله روند رو به افول سینمای او که از فیلم " آموزش بد" آغاز شده بود را قرار می گیرد و ازاین رو ست که نتوانست نه در فستیوال "کن" و نه در سینماهای اسپانیا نظر منتقدین و سینما روها را جلب کند. البته سه فیلمی که نامشان اعلام شده هم چندان با استقبال منتقدین روبرو نشدند. از جمله آنها "صداهای توکیو" ساخته "ایزابل کوی شت" است که فیلمی سر درگم و بسیار بی معنا و کسل کننده بود. بر عکس "یک پیامبر" ساخته "ژاک اودیار" از فرانسه ، که نامزد جایزه اسکار شده و فیلمی است بسیار خوش ساخت و باب میل آمریکائی ها، می تواند یکی از بخت داران امسال باشد.

درمیان نامزدهای دیگر، فیلم "خانه" اولین فیلم بلند "اورسلا مییر" کارگردان سویسی –فرانسوی، از سویس است که شماری جایزه در فستیوال های مختلف ربوده و با قدرتی خاص سقوط یک خانواده به قهقرای افسردگی و از خود بیگانگی را، بر اثر سر وصدای ناشی از شاهراهی که در کنار خانه شان شروع به کار می کند، به تصویر می کشد. فیلم-مانیفستی برای مبارزه با آلودگی صوتی.

 

 کنسرت نسل جدید موسیقی ایران در تآتر شهر پاریس

درروز 28 سپتامبر، تاتر شهر پاریس، در سالن "آبس" خود به دعوت از نسل جدیدی در موسیقی ایران می پردازد که ردیف موسیقی سنتی ایران را پاسداری کرده در برنامه خود عرضه می دارند. این چهار هنرمند عبارتند از محمد معتمدی، آواز، سینا جهان آبادی، کمانچه، حامد فکوری، تار و علی رحیمی، تنبک.

محمد معتمدی که از جوانی تمرین آواز را با تقلید از کسانی چون تاج اصفهانی وعلی اکبرخان شهنازی انجام داده، در سال 2008 نیز کنسرتی در همین تآتر شهر اجرا کرد که مورد توجه قرار گرفت.