សេដ្ឋកិច្ច

អ្នកជំនួញខ្មែរចូលចិត្តធ្វើពាណិជ្ជកម្មទិញលក់ជាជាងការធ្វើផលិតកម្ម

ដោយ គី សុខលីម

អត្ថបទចុះផ្សាយកាលពីថ្ងៃទី 01/03/2010 កែប្រែលើកចុងក្រោយកាលពីថ្ងៃទី 02/03/2010 06:55 ម៉ោងសកល

អ្នកជំនួញខ្មែរចូលចិត្តធ្វើពាណិជ្ជទិញលក់ ជាជាងការធ្វើជំនួញផលិតកម្ម។ តើនេះបណ្តាលមកពីមូលហេតុអ្វី ?

សូមចុចខាងក្រោមដើម្បីស្តាប់ ៖

បទវិភាគរបស់ គី សុខលីម ពីទីក្រុងភ្នំពេញ

01/03/2010

បោះពុម្ពអត្ថបទ

ផ្ញើអត្ថបទ

ប្រតិកម្មចំពោះអត្ថបទ

អ្នកជំនួញខ្មែរមិនចូលចិត្តធ្វើផលិតកម្មទេ
(រូបថត ៖ សោភា)

សកម្មភាពសេដ្ឋកិច្ចនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជាមានការរីក ចម្រើន គួរអោយកត់ សម្គាល់ពី មួយឆ្នាំ ទៅមួយ ឆ្នាំ។

ជាក់ស្តែងផលិតករពាណិជ្ជករខ្មែរ ចាប់ផ្តើមបង្កើតនិងពង្រីកអាជីវកម្មរបស់ខ្លួនដើម្បីបម្រើសេចក្តីត្រូវការទីផ្សារនៅ ក្នុងប្រទេស។ សកម្មភាពសេដ្ឋកិច្ចក្នុងប្រទេស មានសភាពផុលផុសជាងកាលពីឆ្នាំកន្លងទៅ មែន ប៉ុន្តែបើយោងតាមការសង្កេតជាក់ស្តែង គេ កត់សម្គាល់ឃើញថាអ្នក ជំនួញខ្មែរចូល ចិត្តធ្វើជំនួញទិញ លក់ជាជាង ការធ្វើជំនួញផលិតកម្ម។

ជំនួញទិញលក់គឺជាសេវាពាណិជ្ជកម្មគ្រាន់តែទិញចូលនិងលក់ចេញប៉ុណ្ណោះ។ ឧទាហរណ៏ជាក់ស្តែងពាណិជ្ជករខ្មែរជាច្រើននាក់ បាននិងកំពុងនាំចូលឥវ៉ាន់គ្រប់មុខពីបរទេសមកដាក់លក់នៅលើទីផ្សារក្នុងប្រទេស។

រីឯទាក់ទងទៅនឹងសេវាជំនួញផលិតកម្មវិញ អ្នកជំនួញខ្មែរមិនសូវបោះទុនផលិតប៉ុន្មាននោះទេ។

តើមូលហេតុអ្វីបានជាអ្នករកស៊ីខ្មែរចូលចិត្តធ្វើជំនួញជាលក្ខណៈពាណិជ្ជកម្មជាជាងការបង្កើតសេវាកម្មផលិតកម្មនោះ? តើជំនួញពាណិជ្ជកម្មនិងជំនួញផលិតកម្មមានផលប្រយោជន៍ខុសគ្នាយ៉ាងដូចម្តេច?

អ្នកវិភាគមួយចំនួន បានពន្យល់ថាអ្នកជំនួញចូលចិត្តធ្វើពាណិជ្ជកម្មជាងធ្វើផលិតកម្មពីព្រោះការធ្វើពាណិជ្ជកម្ម មានលក្ខណៈឯាយស្រួល។ ចំនុចងាយស្រួលទាំងនោះជារួមមាន៖តម្រូវការទុនវិនិយោគតិច តម្រូវការពេលវេលាតិចតួចក្នុងការតម្លើងក្រុមហ៊ុនតម្រូវការបុគ្គលិកតិចតួច រីឯប្រាក់ចំណេញបានមកវិញអាចទទួលបានភ្លាមៗ។ និយាយបែបផ្សេងសេវាពាណិជ្ជកម្មគឺជាសេវាកម្មដើរតួជាឈ្មួញកណ្តាលមានន័យថាទិញចូលថោកលក់ចេញថ្លៃ។

សម្រាប់សេវាកម្មផលិតកម្មវិញឧបសគ្គមានច្រើនស្ទើររាប់មិនអស់។ ជាឧទាហរណ៍ផលិតករត្រូវការដើមទុនធំត្រូវការពេលវេលាច្រើនសម្រាប់បង្កើតក្រុមហ៊ុនហានិភ័យមានកម្រិតខ្ពស់កង្វះខាតធនធានមនុស្សក្នុងការផលិត។ល។

ម៉្យាងវិញទៀតលិតករតែងតែត្អូញត្អែរថាថ្លៃដើមផលិតនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជាមានតម្លៃខ្ពស់ជាងប្រទេសជិតខាងដោយសារតម្លៃភ្លើងទឹកនិងទូរគមនាគមន៍មានតម្លៃខ្ពស់។

ដោយសារលក្ខណៈខុសគ្នានេះហើយទើបអ្នករកស៊ីនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា

ចូលចិត្តរកស៊ីសេវាកម្មពាណិជ្ជទិញលក់ជាងសេវាកម្មផលិតកម្ម។

បើផ្អែកលើលក្ខណៈសេដ្ឋកិច្ចគេពិតជាអាចនិយាយបានថាសេវាកម្មពាណិជ្ជកម្មពិតជាផ្តល់ប្រាក់ចំណេញមកវិញលឿនមែនសម្រាប់ពាណិជ្ជករប៉ុន្តែសេវាកម្មប្រភេទនេះមិនសូវជួយរុញច្រានកំណើនសេដ្ឋកិច្ចប្រទេសប៉ុន្មាននោះទេ។ ការធ្វើពាណិជ្ជកម្មគឺប្រាក់ចំណេញមួយចំនួនធំរត់ចូលទៅក្នុងហោប៉ៅតែបុគ្គលដែលជាថៅកែប៉ុណ្ណោះ។

លោកអាំងសុវណ្ណរ័ត្នសាស្ត្រាចារ្យសេដ្ឋកិច្ចជំនាញផ្នែកសេដ្ឋកិច្ចនិងហិរញ្ញវត្ថុអន្តរជាតិនៅសកលវិទ្យាល័យនិតិសាស្រ្តនិងវិទ្យាសាស្រ្តសេដ្ឋកិច្ច បានពន្យល់ថាការធ្វើជំនួញផលិតកម្មវាជួយបង្កើតការងារបានច្រើននិងជួយរុញច្រានកំណើនសេដ្ឋកិច្ចបានខ្លាំង

សូមបញ្ជាក់ថាដោយសារតែអ្នកជំនួញខ្មែរចូលចិត្តធ្វើសេវាពាណិជ្ជកម្មយ៉ាងដូច្នេះហើយទើបតម្លៃនៃការនាំចូលរបស់កម្ពុជានៅតែខ្ពស់ជាងការនាំចេញជារៀងរាល់ឆ្នាំពោលគឺកម្ពុជាជួបប្រទះឱនភាពជញ្ជីងពាណិជ្ជកម្មជារៀងរាល់ឆ្នាំ។

របាយការណ៍របស់ធនាគារជាតិនៃកម្ពុជាបានបញ្ជាក់ថានៅឆ្នាំ ២០០៩កន្លងមកនេះប្រទេសកម្ពុជាបាននាំចេញ ៣៦០០លានដុល្លារអាមេរិកប៉ុន្តែប្រទេសក្រីក្រមួយនេះបាននាំចូលក្នុងទឹកប្រាក់សរុប ៥២០០លានដុល្លារអាមេរិក។

តាមរយៈតួលេខនេះវារឹតតែបង្ហាញអោយច្បាស់បន្ថែមទៀតថាកម្ពុជាផលិតដើម្បីធ្វើការនាំចេញនូវមានបរិមាណតិចតួចជាងការនាំចូលច្រើនណាស់។ ម៉្យាងវិញទៀតការនាំចេញរបស់ប្រទេសកម្ពុជាពឹងផ្អែកស្ទើរតែទាំងស្រុងទៅលើផលិតផលសម្លៀកបំពាក់។ ក្រៅពីនេះប្រទេសកម្ពុជាមិនមានអ្វីនាំចេញជាដុំកំភួននោះទេ។

អ្នករិៈគន់មួយចំនួនបានអំពាវនាវដល់រដ្ឋាភិបាលអោយជួយសម្រួលដល់អាជីវករដែលបានចូលរួមសកម្មភាពផលិតកម្មតាមរយៈការលើកទឹកចិត្តនានា។ ប្រសិនបើផលិតករខ្មែរនាំគ្នាផលិតអោយបានគ្រប់គ្រាន់ជាមួយនឹងតម្លៃសមរម្យហើយមានគុណភាពល្អបូកផ្សំនិងអ្នកប្រើប្រាស់ខ្មែរជួយគាំទ្រទៀតនោះ ពេលនោះផលិតផលរបស់ខ្មែរពិតជាអាចមានវត្តមានបន្តិចម្តងៗនៅលើទីផ្សាររបស់ខ្លួន៕