دسترسی به محتوای اصلی
خبر-نوشتاری

"فاصله‌گذاری اجتماعی" در جوامع فقیر بی‌معناست

کلکته هند: توزیع برنج میان فقرا با رعایت فاصله
کلکته هند: توزیع برنج میان فقرا با رعایت فاصله REUTERS - RUPAK DE CHOWDHURI

در حالی که موج بیماری کووید ١٩ آرام آرام به طرف قارۀ آفریقا می‌خزد، جمعیت یک میلیارد و سیصد میلیونی هند نیز ملزم به رعایت "فاصله‌گذاری اجتماعی" شده است. اما چگونه ممکن است از جمعیت گرسنه‌ای که حتی به آب جاری دسترسی ندارد، خواست که در خانه بماند و یا دست‌ها را هر دو ساعت یکبار شستشو دهد؟

تبلیغ بازرگانی

روزنامۀ فرانسوی لوموند می‌نویسد: قرنطینه شدن و در خانه ماندن برای اغنیا آسان‌تر از  فقراست. حفظ بهداشت روزانه یا ضد عفونی کردن محیط کار و زندگی برای شهرنشینان طبقۀ متوسط چندان دشوار نیست اما چنان که نخست‌وزیر اتیوپی می‌گوید: "چند بار صابون زدن دست‌ها در طی روز، در نیمی از کشور ما کاری تجملی است. مردم حتی به آب لوله‌کشی دسترسی ندارند". او که در مورد بی‌دفاع بودن تمامی قارۀ آفریقا در مقابل ویروس کرونا هشدار داده، می‌افزاید: "مگر می‌شود در جوامعی که زندگی مردم اساساً گروهی است، حکم به انزوا و قرنطینه داد؟"

رئیس جمهوری کشور آفریقایی بنین نیز به روزنامۀ فیگارو گفته است: "وقتی اکثر شهروندان ما غذای امروزشان را با درآمد دیروز تأمین می‌کنند، چطور ممکن است که یک‌مرتبه شرایط قرنطینۀ درازمدت برقرار کنیم؟"

روزنامۀ لوموند می‌نویسد: "قطعاً نحوۀ مقابله با کرونا به جایگاه و طبقۀ اجتماعی بستگی دارد". در خانه ماندن برای خانوادۀ پرجمعیت و کم‌درآمد بسیار دشوارتر از انزوای خانواده‌ای سه نفره است که در یک آپارتمان چند اتاقه زندگی می‌کنند.

گرسنگی یا کرونا؟

دولت هند از جمعیت یک میلیارد و سیصد میلیونی خود خواسته که قواعد "فاصله‌گذاری اجتماعی" را رعایت کنند و از خانه‌ها بیرون نیایند. نیروهای انتظامی کسانی را که بی‌اجازه به خیابان می‌آیند به چوب می‌زنند. اما برای میلیون‌ها نفر از مردم هند، در خانه ماندن به معنای محروم شدن از نان شب است. آنان بدون تردید، ابتلای احتمالی به ویروس کرونا را بر گرسنگی قطعی خود و خانواده ترجیح می‌دهند.

آلن فراشون، روزنامه‌نگار پرسابقۀ لوموند می‌نویسد: "برای نفرین‌شدگان زمین فاصله‌گذاری اجتماعی یا شستشوی دست‌ها هر دو ساعت یک‌بار هیچ معنایی ندارد".

اردوگاه‌های پناهجویان: قرنطینه اما در چادرهای شش نفره

سازمان ملل متحد شمار پناهجویان و آوارگان را در دنیا بین ٢۶ تا ٣٠ میلیون نفر ارزیابی می‌کند. مردمی که در بهترین حالت، در چادرهای سفید یا میان بلوک‌های سیمانی اردوگاه‌هایی زندگی می‌کنند که به طور متوسط چهار برابر مانهاتان تراکم جمعیت‌ دارند.

منطقۀ فلسطینی غزه که نواری باریک به طول ۴٠ کیلومتر است، دو میلیون نفر را در خود گنجانده... در لبنان، سوریه، ترکیه، اردن یا جزیرۀ یونانی لسبوس، صدها هزار پناهجو "در قرنطینه" به سر می‌برند؛ در بسیاری موارد بدون آب، بدون برق. انباشته بر روی هم، گاه شش نفر در یک چادر کوچک. بدون صابون، بدون الکل، بدون دستکش یا ماسک.. به نوشتۀ آلن فراشون "فاصله‌گذاری اجتماعی برای اهل اردوگاه شوخی بی‌موقع و دردناکی است".

اینک بسیاری از مسئولان آفریقایی به کشورهای پیشرفته (یا ثروتمند) هشدار می‌دهند که اگر ویروس کرونا به طور گسترده در این قاره منتشر شود، تنها راه نجات، کمک‌ کشورهای غنی خواهد بود. آنان می‌گویند که در قرنطینه قرار دادن کلّ آفریقا خوش‌خیالی است و حتی اگر اروپا خود را از شرّ ویروس کرونا برهاند، موج دوم را از جانب آفریقا دریافت خواهد کرد.

پیام مقامات سازمان ملل متحد نیز به طور خلاصه چنین است: "کمک نکردن به فقیرترها، بی‌احتیاطی است".

 

دریافت رایگان خبرنامهبا خبر-پیامک های ما اخبار را بصورت زنده دریافت کنید

اخبار جهان را با بارگیری اَپ ار.اف.ای دنبال کنید

این صفحه یافته نشد

صفحۀ مورد توجۀ شما یافته نشد.