بررسی هفته نامه های فرانسه

از مخالفان بی تجربه در لیبی تا رقبای انتخاباتی در روسیه

بررسی هفته نامه های فرانسه را با مطلبی در خصوص لیبی آغاز می کنیم. حمله به لیبی گوئی در حال تبدیل به فاجعه ای است. فرستاده ویژه نوول اوبزرواتور، هفته نامه فرانسوی زبان، از مشاهدات خود در شهر بریقه می نویسد: مخالفان قذافی که در ابتدای حمله نیروهای ائتلاف به لیبی با شوق از این عمل استقبال می کردند اکنون با مشکلات عدیده ای روبرو شده اند.

تبلیغ بازرگانی

 این افراد برای مبارزات مسلحانه تربیت نشده اند. اکنون سلاح به دست آنها افتاده، اما طریقه استفاده صحیح از آن را نمی دانند. در حالی که فرماندهی برای سازماندهی این افراد وجود ندارد، مخالفان قذافی هرگاه که نیروهای رقیب به سمت آنان پیشروی می کنند، این مخالفان عقب نشینی می کنند و هر گاه که آنان به عقب می روند این نیروهای مخالفان هستند که جرات پیشروی پیدا می کنند، که البته در این شرایط نیز از کمکهای نیروهای ائتلاف بی بهره نیستند.

فرستاده نوول اوبزرواتور به لیبی به گفتگوهائی که با مردم لیبی و به ویژه مخالفان داشته اشاره می کند و تصریح می کند که مخالفان قذافی بر این باورند که این رهبر لیبیائی در ازای فروش نفت این کشور، دست کم باید مقداری از این درآمد را در میان مردم تقسیم می کرد؛ لیبی دارای نفت و کشور ثروتمندی است اما مردم آن بهره ای از این ثروت نبرده اند.

"مه جنگ " بر فراز خاورمیانه
"مه جنگ"، اصطلاحی نظامی است که در شرایط کنونی جهان نیز توسط گروهی از تحلیلگران مورد استفاده قرار می گیرد. مه جنگ که اشاره به موقعیتی دارد که "پیچیدگی" ویژگی اصلی آن است. فرماندهان در چنین شرایطی از سوئی می بایست سریع تصمیم بگیرند و از سوی دیگر تمام داده های لازم برای تصمیم گیری برایشان فراهم نیست. البته در این شرایط رهبران کشورهای و ملتهای آنان شخصیت و توان حقیقی خود را به نمایش می گذارند. اکسپرس، هفته نامه فرانسوی زبان، می نویسد دکترین جورج بوش، رئیس جمهوری پیشین ایالات متحده آمریکا، تصمیم گیری و انتخابها را ساده و در عین حال رادیکالیزه کرده بود که در این زمینه می توان به تصمیم گیری بوش برای حمله به عراق اشاره کرد. حمله علیه نیروهای معمر قذافی به لیبی ماهیتی پیچیده تر از حمله به عراق دارد و شاید برای نخستین بار باشد که نیروهای ائتلاف، این بار به دعوت و خواست یکی از قدرتهای پیشین جهان برای حمایت از انقلاب و تحولات در جهان عرب به میدان آمدند. البته پرسش اصلی تنها بر سر چگونگی شروع این جنگها نیست، بلکه پرسش، به نوشته هفته نامه اکسپرس، در اینجاست که این جنگ در نهایت به کجا خواهد انجامید؟ در چه موقعیت و مکانی تعهد بر سر ادامه این جنگ به پایان می رسد؟ اکسپرس می نویسد در برابر چنین پرسشی سه شکل سیاسی وجود دارد.

دوم اینکه نیکلا سارکوزی، رئیس جمهوری فرانسه سعی دارد نشان دهد که باردیگر کشورش جایگاه پیشین خود را در جهان بازیافته، اما شرط بندی که سارکوزی در آن وارد شده است تنها با سرنگونی قذافی به نتیجه می رسد.
اکسپرس در نهایت به آنگلا مرکل، صدراعظم آلمان اشاره دارد که طرحی را پیش بینی کرد. آنگلا مرکل اعتقاد داشت که نباید وارد راهی شد که پایان آن مشخص نیست. راهی که به بن بست می رسد و نه تنها سودی از آن حاصل نمی شود بلکه اعتبار نیز از دست می رود.

کمی از خاورمیانه دور می شویم. در سرزمین سرد سیبری، هر که به انتخابات ریاست جمهوری 2012 نزدیک می شویم، بحث ها بر سر مواضع مدودیف و پوتین، اختلافها و تفاهمهای میان آنان داغتر می شود.
به نوشته لوپوئن، هفته نامه چاپ فرانسه، این اخبار بیشتر به گمانه زنی و یاددشاتهای تائید نشده، می ماند، البته می توانند منجر به درگیری میان این جفت حاکم یا به اصطلاح تاندوم رهبری روسیه در آستانه انتخابات ریاست جمهوری سال 2012 تبدیل شود.

مدودیف علیه پوتین؟
لوپوئن، در مطلبی با عنوان "مدودیف علیه پوتین"، تصریح می کند : دیمیتری ضربه ای سخت بر پشت سلف و آموزگار پیشین خود، ولادیمیر وارد کرده است. عالی ترین مقام دولتی روسیه از نخست وزیر خود خواسته است تا از شرکت در انتخابات آینده صرفنظر کند. مهره اصلی پیش بینی شده، ایگور ستچین، معاون کنونی نخست وزیر و عضو پیشین سازمان امنیت روسیه-کا، گ، ب- است. ایگور ستچین یکی از نزدیکترین افراد به پوتین است و ریاست هیئت مدیره شرکت نفتی رزنفت (Rosneft) را نیز بر عهده دارد.
لوپوئن در ادامه یادآوری می کند که در حدود دو هفته پیش و به هنگام تصویب قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل متحد علیه لیبی مبنی بر تصمیم به حمله نظامی، بار دیگر انشقاق میان مواضع این دو رهبر روسیه در رسانه ها منعکس شد: پوتین که قطعنامه علیه لیبی را شبیه "جنگهای صلیبی" خوانده بود و واکنش مدودیف نسبت به این اظهار نظر؛ مدودیف چنین اظهاراتی را "غیرقابل قبول" برشمرد.

خبرنگار لوپوئن از مسکو با توجه به شواهد موجود، در پاسخ به این پرسش که در نهایت چه کسانی نامزد انتخابات ریاست جمهوری 2012 خواهند بود، به نقل از پوتین تصریح می کند که هر دو نفر، پوتین و مدودیف، در نهایت با یکدیگر به توافق می رسند، به شرط آنکه مدودیف به رفتار نفاق افکنانه خود ادامه ندهد.

دریافت رایگان خبرنامهبا خبر-پیامک های ما اخبار را بصورت زنده دریافت کنید

اخبار جهان را با بارگیری اَپ ار.اف.ای دنبال کنید