روزنامه های فرانسه

افغانستان، "فرار بزرگ" و امکان به تعویق افتادن خروج نیروهای ائتلاف

@fotolia

سازمان ملل متحد در کابل معتقد است که حکومت کرزی و ارتش اوقادرنیستند به تنهایی با طالبان روبرو شوند و اگرناتو از افغانستان خارج شود این کشورسقوط خواهد کرد به همین علت احتمال دارد که خروج نیروهای ائتلافی که برای سال 2014 تا 2016 میلادی پیش بینی شده بود به عقب بیافتد.

تبلیغ بازرگانی

افغانستان
فراربزرگ
"فراربزرگ" نامی است که فیگارو و لیبراسیون به عملیات حفر تونل و گریز 500 نفر از طالبان دربند از زندان قندهار نهاده اند. این دو روزنامه ضمن تأکید بر سیاست نفوذی طالبان در میان نیروهای امنیتی، با شرح ماجرای فرار، این امر را موفقیتی برای طالبان می دانند که برای دومین بار توانسته اند زندانیان خود را از بند نجات دهند. آنها اولین بار در سال 2008 با عملیاتی حیرت آور، نزدیک به هزار زندانی را که نیمی از آنها طالب بودند، از زندان قندهار فراری داده بودند و این بار با وجود حضور نیروهای ناتو در قندهار بار دیگر قدرت خود را نشان دادند.
فیگارو از تاکتیک طالبان در ایجاد یک جنگ روانی می نویسد و شرح می دهد که این فرار بزرگ بدون همدستی داخلی ممکن نبوده است. به علاوه عملیات نظامی و انتحاری اخیر طالبان نشان می دهد که آنها از طریق نفوذی به قلب نیروهای امنیتی راه یافته اند و این موضوع دقیقاً همان چیزی است که طالبان میل دارند به دشمنان خود ثابت کنند. آنها می خواهند با نشان دادن امکانات نفوذی خود دشمنشان را به هراس بیاندازند و بین نیروهای آن بی اعتمادی بوجود بیاورند.
فیگارو با طرح نظر تحلیلگر افغان "هارون میر"، مدیر مرکز پژوهش و مطالعات سیاسی، قدرت گیری طالبان را ناشی از سیاست دولت می داند و به نقل از وی می نویسد که "رئیس جمهوری افغانستان به حد کافی با طالبان جدی برخورد نمی کند. بر مذاکره با آنان تمرکز دارد و درتلویزیون آنها را برادر خطاب می کند. این سیاست به شورشیان اعتماد بیشتری می بخشد و روحیه نظامیان را ثضعیف می کند."

تجدید نظر درمورد خروج نیروهای ناتوازافغانستان به دلیل تداوم نا امنی
لوموند در مقاله ای با تیتر "ناامنی ناتو را وامی دارد تا طرح خروج از افغانستان را به تعویق بیاندازد"، توضیح می دهد که سازمان ملل متحد در کابل معتقد است که حکومت کرزی و ارتش او قادر نیستند به تنهایی با طالبان روبرو شوند و اگرناتوازافغانستان خارج شود این کشور سقوط خواهد کرد. به همین علت احتمال دارد که خروج نیروهای ائتلافی که برای سال 2014 تا 2016 میلادی پیش بینی شده بود به عقب بیافتد.
درمقاله لوموند می خوانیم که غرب به حامد کرزی نشان می دهد که می تواند بر روی کمک های نظامی و غیر نظامی درازمدت غرب حساب کند.
نویسنده می افزاید که اوباما در نظر دارد با رسیدن به توافق با افغانستان پایگاه های نظامی متعدد دائمی در این کشور ها بسازد. محل این پایگاه ها ازهم اکنون مشخص شده است، مانند قندهاریا حومه هلمند جایی که یک فرودگاه نظامی درحال تأسیس است.
ده ها پایگاه که برخی ازآنها مخفی و متعلق به "سیا" است دراین توافق جای خواهند گرفت. یکی ازاین ها تأسیساتی است که درمقابل سفارت آمریکا برای پذیرفتن مشاوران آینده حکومت افغانستان در حال ساخته شدن است.
میزان و حدود همکاری کشورهای مختلف در طرح های عمرانی و توسعه افغنستان چندان مشخص نیست. به هرحال خبرنگار لوموند با اشاره به موارد اختلاف و اعلام موضع حامد کرزی علیه نیروهای ائتلافی و دخالت غرب، تأکید می کند که قبول حضورنیروهای غربی درافغانستان چندان آسان نبوده و همین پرهیز در میان خارجی ها نیز نسبت به دولت کرزی احساس می شده و می شود. اما از آنجا که راه های دیپلماتیک خروج از بحران در افغانستان به بن بست رسیده است، همکاری با حامد کرزی ضروری به نظر می رسد. از سوی دیگر موضوع مذاکرات آشتی ملی مطرح می شود که درمورد آن نیز نظرات متفاوت و نگاه های مختلفی به نوع مذاکره و طرفین مذاکره کننده که به رهبران و گروه های پائینی طالبان تقسیم می شوند، وجود دارد.
درحالیکه حامد کرزی روند مذاکرات را دردست دارد کشورهای غربی هریک رابطه ها و شبکه ارتباطی خود را با طالبان دارند. درعین حال میانجیگری مستقل ترکیه نیز چندان مورد تأیید آمریکا نیست، به همین دلیل ناظری برای این امر به کنفرانس منطقه ای در استانبول که درماه دسامبر برگزارمی شود، ارسال می کند. از سوی دیگر نقش پاکستان و همکاری این کشوردرمذاکره با طالبان هم مورد بحث است.

سوریه
موضوع دیگری که مقاله های متعددی از روزنامه های امروز را بخود اختصاص داده ، وضعیت سوریه است. اومانیته ضمن درج مطالبی روشن کننده در ارتباط با ساخت قبیله ای سوریه و بافت متنوع دینی آن، مصاحبه ای نیز با یکی از فعالین اجتماعی در تبعید سوریه، ساکن پاریس منتشر کرده است. این مخالف سیاسی بشار اسد که وضعیت سوریه را بسیار وخیم می داند، خواستار مداخله غرب برای توقف کشتار تظاهر کنندگان است و با تأکید بر غیر اعتقادی بودن جنبش اعتراضی، ادعای بشار اسد مبنی بر خطر نفوذ اسلامگرایان افراطی را رد می کند.
سرمقاله اومانیته به بشار اسد هشدار می دهد که درصورتیکه به مطالبات دموکراسی خواهانه معترضین جواب ندهد، ثبات کشور را به خطر می اندازد و اگر به کشتار مردم ادامه دهد با دو امکان روبرو می شود، یا مردم او را سرنگون می کنند یا اینکه بشار اسد می تواند با کشتار به حکومت ادامه دهد که در این صورت اعتبار خود را در بین مردم از دست می دهد. اومانیته به بشار اسد یادآوری می کند که از سرنوشت رهبران تونس و مصر درس بگیرد و با ذکر مقاومت معمر قذافی در لیبی این پرسش را طرح می کند که آیا وی منتظر واکنش و دخالت بین المللی نظیر آنچه بر سر قذافی آمد، است؟
سرمقاله لوموند هم به وضعیت سوریه اختصاص دارد. مطلب لوموند با این اشاره شروع می شود که در سوریه، سرکوب تبدیل به "کشتار" شده است، اصطلاحی که سازمان دیده بان حقوق بشر می تواند با استناد به آن بشار اسد را محکوم کند. لوموند با مقایسه عکس العمل غرب در حوادث مصر و حتی لیبی، دلایل عدم واکنش غرب در مقابل کشتار سوریه را که رقم کشتار در آن بیش از کشورهای نامبرده است، جستجو می کند و در بررسی خود به نقش و اهمیت سوریه در استراتژی منطقه و خطر جایگزینی با اخوان المسلمین می رسد و هشدار می دهد که با این وجود نباید در مقابل کشتاررژیم سوریه ساکت بود و باید آن را تحریم و منزوی کرد.

معضل زندان گوانتانامو
فرستاده ویژه فیگارو در واشنگتن با اشاره به تعهد رسمی باراک اوباما در سال 2009 مبنی بر بستن زندان گوانتانامو در ظرف یکسال، از معضل کنونی وی برای وفای به عهد و خلاص شدن از این نقطه تاریک قضائی امریکا می نویسد و با ذکر مطالبی از اسناد محرمانه منتشر شده توسط ویکیلیکس، می افزاید که هنوز 172 زندانی در گوانتانامو محبوسند. این درحالیست که علیه شماری از آنها اسناد محکمه پسند وجود ندارد و با این وجود "خطرناک" تلقی می شوند. نویسنده در تشریح مشکلاتی که بر سر رسیدگی به این زندانیان وجود دارد به رقابت های سیاسی و انتخاباتی جامعه آمریکا هم اشاره می کند و از مخالفت کنگره با انتقال و یا آزادی برخی از زندانیان و تأمین بودجه برای اجرای این تصمیم می نویسد و به طعنه می افزاید که آتشی که جرج بوش با ایجاد این زندان بر افروخت اوباما و همراهانش را می سوزاند.
لوموند نیز در ارتباط با همین مطلب، ضمن درج مقاله های اختصاصی مفصل، به حضور نوجوانان زندانی در گوانتانامو توجه کرده و در تیتر خود به نقل از ویکیلیکس می نویسد که "کودکان سرباز به کودکان زندانی تبدیل شده اند". نویسنده با آوردن نمونه هایی از جوانانی که هنگام دستگیری حدود 13 یا 15 سال داشته اند، می نویسد که نو جوانانی که تحت تأثیر احساسات خود دنباله رو جریانات تندرو شده بودند به عنوان شخصیت های مسئول و تصمیم گیرنده دستگیر و در زندان نگه داشته شده اند. جوانی که در مقاله از او مثال آورده شده در سال 2009 به حکم قاضی، پس از هفت سال زندان آزاد شد و به کشور خود چاد بازگشت. اما به نوشته لوموند، یکی از نواقص به آنجا بر می گردد که افراد ناشناخته و برخی ملیت ها شانس کمتری برای رسیدگی دارند و هچنان تروریست و بالغ محسوب شده درزندان می مانند.
 

در پایان یادآوری می کنم که خبراخراج کاردار دوم سفارت ایران دربحرین، با ذکر تاریخچه تیرگی روابط ایران با بحرین و دیگر کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس، درسایت خبری لوموند امروزمنعکس شده است.
 

دریافت رایگان خبرنامهبا خبر-پیامک های ما اخبار را بصورت زنده دریافت کنید

اخبار جهان را با بارگیری اَپ ار.اف.ای دنبال کنید