هفته نامه های فرانسه

اوضاع سوریه و عملیات نظامی علیه ارتش لیبی در هفته نامه های فرانسه

عملیات نظامی نیروهای ائتلاف بین المللی در لیبی، جنبش های اعتراضی و آزادی خواهانه در کشورهای عرب و به ویژه درسوریه مهم ترین مسائل خارجی و پیامدهای انتخابات استانی اخیر فرانسه و به خصوص پیشرفت حزب راست افراطی "جبهۀ ملی" در این انتخابات، مهم ترین مسألۀ داخلی مورد بحث در هفته نامه های فرانسه درهفتۀ جاری است.

تبلیغ بازرگانی

هفته نامۀ "کوریه انترناسیونال" که هر هفته گزیده ای از مقالات مهم نشریه های جهان را به فرانسه برگردانده و منتشر می کند در سرمقالۀ این هفتۀ خود به سیاست "یک بام و دو هوای" غرب در مقابل سوریه و لیبی پرداخته است.

نویسندۀ این سرمقاله پس از تأکید بر این که رژیم سوریه در بی رحمی و شقاوت نه تنها دست کمی از رژیم لیبی ندارد بلکه گهگاه گوی سبقت را نیز از آن ربوده است، می نویسد با وجود این نه قطعنامه ای علیه سوریه صادر می شود و نه اقدامی برای حفاظت از غیر نظامیان این کشور صورت می گیرد.

در این سرمقاله پس از یادآوری این نکته که حافظ اسد، رئیس جمهوری پیشین و پدر رئیس جمهوری کنونی سوریه، در سال ١٩٨٢ برای سرکوب اعتراض مردم در شهر "حما" به نیروی هوائی و توپخانه متوسل شد و به کشتار ٢٠٠٠٠ نفر دست زد، به این نکته پرداخته شده است که واشنگتن که برای نیل به صلح در خاورمیانه روی سوریه حساب کرده و هنوز هم می کند، در این روزها در ارتباط با سرکوب مردم سوریه به فراخواندن بشار اسد، رئیس جمهوری کنونی سوریه، به "میانه روی" بسنده کرده است.

سرمقاله نویس "کوریه انترناسیونال" این نکته را هم ناگفته نمی گذارد که نیکلا سارکوزی، رئیس جمهوری فرانسه، نیز پس از انتخاب به این مقام در سال ٢٠٠٧ ، بدون توجه به قتل های سیاسی که سوریه در لبنان سازمان داده و می دهد، تلاش کرده است به بشار اسد نزدیک شود.

در بخش دیگری از سرمقالۀ "کوریه انترناسیونال" می خوانیم بدین سان است که پایتخت های غربی یک رژیم "اقتدارگرا" را در کشوری که نفت ندارد اما دارای اهمیت ژئوپلیتیک است می پذیرند.

"اکسپرس"، یکی دیگر از هفته نامه های فرانسه، در بررسی اوضاع در سوریه پس از اشاره به رویدادهای اخیر مصر و تونس، رویدادهائی که در هر دو کشور به برکناری رؤسای جمهوری از مقام آنان منجر شد، می نویسد هر چند هنوز بسیار زود است که سرنوشتی مشابه سرنوشت زین العابدین بن علی یا حسنی مبارک، رؤسای جمهوری تونس و مصر، را برای بشار اسد پیش بینی کنیم اما یک مسأله نیز کاملاً قطعی است و آن این که جنبش اعتراضی کنونی سوریه در یازده سالی که از دوران ریاست جمهوری بشار اسد می گذرد جنبشی بی سابقه است.

اکسپرس یادآور می شود که وعده های بشار اسد مبنی بر لغو حالت اضطراری در کشور و افزایش حقوق ها نتوانسته است از شدت اعتراض ها بکاهد.

این هفته نامه به نقل از دو روشنفکر و فعال سیاسی مخالف دولت می نویسد مردم معترض دیگر به وعده و وعید قانع نشده و مصصم هستند تا نیل به اهداف خود و تحقق دمکراسی در سوریه به مبارزه ادامه دهند.

به نوشتۀ "اکسپرس" در سوریه، کشوری که ارباب قدرت واقعی "مخابرات" یا پلیس مخفی است، رژیم خالق و الهام بخش "ترس" است و اگر این "ترس" از بین برود کار صاحبان قدرت نیز به احتمال زیاد ساخته است.

عملیات نظامی نیروهای ائتلاف علیه ارتش لیبی موضوعی است که به تفصیل و از زوایای مختلف در این هفته نامه ها مورد بحث قرار گرفته است.

هفته نامۀ "نوول ابسرواتور" در یکی از مقالات خود که به این موضوع اختصاص داده است می نویسد غربی ها بالاخره تصمیم گرفتند در بحبوحۀ شور و هیجان مردم کشورهای عرب برای آزادی و دموکراسی به مداخلۀ نظامی در لیبی اقدام کنند حتا اگر این کار "معنا و مفهوم" این آزادی خواهی را آلوده و فاسد کند و مردمی نیز که از این مداخله سود می برند به ستایش یا تحسین آنان نپردازند.

از نظر نویسنده این مقاله، این مداخله ایراد دیگری نیز دارد و آن ضربه ای است که در عمل با رأی ممتنع آلمان به قطعنامۀ شورای امنیت برای مداخله در لیبی به "انسجام و پیوستگی" اتحادیۀ اروپا وارد شده است.

به باور نویسنده، غربی ها با مداخلۀ نظامی خود در لیبی- مداخله ای که بدون اندیشیدن به پرسش هائی آغاز شد که این مداخله بر خواهد انگیخت- مرتکب اشتباه شده اند. مفسر نوول ابسرواتور از بدبینی و نگاه توأم با تردید افکار عمومی جهان عرب به این مداخله به عنوان یکی از شاخص های این اشتباه غرب یاد می کند.

این هفته نامه در مقاله دیگری به تفصیل به وجود دو نگاه متفاوت به لیبی در اتحادیۀ اروپا پرداخته و رویکرد پاریس و لندن را با رویکرد برلن و رم مقایسه کرده و پس از ذکر جزئیات اختلاف دیگاه ها در این دو مورد به این نتیجه می رسد که مبارزۀ مردم لیبی برای آزادی می توانست مبارزۀ مشترک دموکراسی های اروپائی باشد اما در عمل عکس این ماجرا اتفاق افتاده است چرا که به باور نویسنده آلمان و فرانسه که در رسانه ها و محافل سیاسی از آن ها با عنوان "زوج فرانسه- آلمان" یاد می شود هیچگاه بدین سان نامتحد و دور از هم نبوده اند.

نوول ابسرواتور یادآوری می کند که آلمان با رأی ممتنع خود در شورای امنیت برای نخستین بار در تاریخ این کشور پس از جنگ جهانی دوم نه در کنار متحدان طبیعی خود یعنی آمریکا و اروپا بل در جبهۀ مقابل یعنی روسیه و چین قرار گرفته است.

از نظر نویسندۀ این مقاله سیاست خارجی اتحادیۀ اروپا، امید به ایجاد یک ارتش یا دفاع مشترک اروپا و روابط دو جانبۀ آلمان و فرانسه قربانیان سه گانۀ این مداخلۀ نظامی هستند.

 

 

دریافت رایگان خبرنامهبا خبر-پیامک های ما اخبار را بصورت زنده دریافت کنید

اخبار جهان را با بارگیری اَپ ار.اف.ای دنبال کنید