بررسی هفته نامه های فرانسه

ایران، افغانستان و عراق در هفته نامه های فرانسه

بخش اعظم مقالات، گزارش ها و تفسیرهای نشریات هفتگی فرانسه در هفته ای که امروز به پایان رسید به مبارزات انتخابات ریاست جمهوری این کشور و کارزار اتنخاباتی نامزدهای احراز این مقام اختصاص دارد.این نشریات در بررسی مسائل و تحولات بین المللی جای ویژه ای را به ایران، سوریه و عراق اختصاص داده اند و یکی از آن ها در مطلبی کوتاه به زندان گوانتانامو و پایمال شدن حقوق بشر در این زندان پرداخته است.

تبلیغ بازرگانی

هفته نامۀ "کوریه انترناسیونال" (Courrier international) که هر هفته گزیده ای از مقالات و تفسیرهای نشریات خارجی را به زبان فرانسه ترجمه کرده و منتشر می کند در شمارۀ این هفتۀ خود صفحاتی را به ایران اختصاص داده وبه ترجمه و نشر دو مقاله از روزنامه های "شرق" و "دنیای اقتصاد"- چاپ تهران و دومقاله از "نشنال" (The National) ، چاپ ابوظبی، و "دیپلمات" (The Diplomat) چاپ توکیو، اقدام کرده است.

در مقالۀ نشریۀ "نشنال"، از جمله به اهمیت حیاتی و پر مخاطرۀ انتخابات مجلس شورای اسلامی در اسفند ماه سال جاری برای رژیم تهران اشاره شده و نویسنده هشدارهای اخیر رهبران جمهوری اسلامی ایران از جمله شخص آیت الله خامنه ای در مورد اهمیت این انتخابات را نشانه ای از شدت تنشی می داند که جمهوری اسلامی ایران با آن رو به روست.
در بخش دیگری از این مقاله، به فشارهای فزاینده بر محمود احمدی نژاد- رئیس جمهوری اسلامی ایران، و نزدیکان او اشاره شده و نویسنده به این نتیجه می رسد که منازعۀ کنونی در رأس قدرت در ایران نه یک مبارزه و رویاروئی ایدئولوژیک بلکه مبارزه ای برای تصاحب ذخایر و منابع ملی کشور است.
در پایان این مقاله، نویسنده پس از یادآوری این نکته که در سال ٢٠١١ جهان عرب رو یه سوی دموکراسی نهاده است می نویسد اما جمهوری اسلامی ایران راهی بر خلاف مسیر تاریخ را برگزیده و با گزینش سرکوب به جای اصلاحات موجودیت خود را در مخاطره قرار داده است.

در مقاله ای که از روزنامۀ "دیپلمات" برگزیده شده است، نویسنده به زورآزمائی و جنگ لفظی اخیر میان تهران و واشنگتن به ویژه در ارتباط با تنگۀ هرمز پرداخته و بر این نکته تأکید می کند که آمریکا از توانائی و امکانات نظامی لازم برای مقابله با تهدید تهران به بستن تنگۀ هرمز برخوردار است و در مقابل چنین تهدیدی دست روی دست نخواهد گذاشت.
البته نویسنده ضمن یادآوری این نکته که تهدید ایران نمی تواندچندان هم جدی باشد می نویسد این احتمال نیز منتفی نیست که تهدید های تهران بیشتر در ارتباط با مصارف داخلی عنوان می شود.
در این مقاله اتهام آمریکا به ایران مبنی بر توطئه برای ترور سفیر عربستان سعودی نه به عنوان یک اتهام بلکه به عنوان امری مسجل در نظر گرفته شده است چرا که نویسنده در پایان می نویسد با توجه به این توطئه احتمال دست زدن به هیچ اقدامی از سوی ایران از جمله بستن تنگۀ هرمز منتفی نیست.
در این مقاله، افزایش حضور نظامی آمریکا در منطقه و افزایش فروش تسلیحات آمریکائی به کشورهای واقع در آن نیز به عنوان اقداماتی در راستای مقابله با ایران ارزیابی شده است.

هفته نامۀ "ماریان" (Marianne)، یکی دیگر از هفته نامه های فرانسه، در شمارۀ این هفتۀ خود به انتشار مقاله ای از "الی بارناوی"، مورخ و دیپلمات اسرائیلی در مورد ایران اقدام کرده است.
در این مقاله که زیر عنوان «ایران،٢٠١٢ سالی سرنوشت ساز و تعیین کننده؟» به رشتۀ تحریر در آمده است؛ نویسنده به بررسی اوضاع کنونی ایران پرداخته و از در محاصره قرار گرفتن جمهوری اسلامی ایران و از هم پاشیده شدن قریب الوقوع هلال شیعی در منطقه یاد می کند.
از نظر نویسندۀ اسرائیلی، با اوضاع کنونی سوریه- تنها متحد عرب ایران و تشدید تحریم ها علیه جمهوری اسلامی و بالاخره تحولات درونی فلسطینیان از جمله گرایش سازمان اسلام گرای حماس به مصر و دور شدنش از سوریه و مألاً سقوط رژیم دمشق و قطع ارتباط تهران با حزب الله لبنان، ایران در محاصره و انزوا قرار گرفته و هلال شیعی که برخی از کشورهای عرب از جمله اردن نگران آن بودند در هم خواهد شکست.
نویسندۀ این مقاله که از طرفداران صلح با فلسطینیان و از اعضای جنبش موسوم به «صلح هم اکنون» در این کشور است در مورد تهدید های ایران به بستن تنگۀ هرمز می نویسد: نباید گول خورد و این تهدیدها را تهدیدهائی از موضع قدرت تلقی کرد.

از نظر "الی بارناوی"، تهدیدهای مقامات ایران مبنی بر بستن تنگۀ هرمزتهدیدهائی از سر ضعف و پریشانی است.
نویسنده یادآور می شود که اگر ایران این تهدید را به موقع اجرا بگذارد خود سنگین ترین تاوان آن را خواهد پرداخت. "الی بارناوی" یادآور می شود که هشتاد درصد درآمد ایران از صدور نفت تأمین می شود و از این رو بستن تنگۀ هرمز ورشکستگی اقتصادی کامل ایران را در پی خواهد داشت وتهران نیز به این موضوع واقف است.
در بخش پایانی این مقاله، نویسنده به پروندۀ هسته ای ایران پرداخته و در ارتباط با واکتش لازم در این مورد تأکید می کند که حملۀ نظامی به تأسیسات هسته ای ایران باید آخرین گزینه باشد.
به باور نویسنده با توجه به وضعیت کنونی ایران، بهترین راه حل در حال حاضر ادامه و تشدید فشارهائی است که بر ایران وارد شده و می شود.
"الی بارناوی" حملۀ نظامی را اقدامی بدتر از یک جنایت و اشتباهی بزرگ دانسته و می نویسد نباید با چنین گزینه ای به رژیم ملاها در تهران فرصت داد تا برای خود مشروعیتی مضأعف با درونمایۀ اسلام خواهی و وطن پرستی دست و پا کنند.

هفته نامۀ "ماریان" در عین حال در مقاله ای مفصل به اوضاع در عراق پرداخته و پس از تأکید بر این که نیروهای آمریکا پس از هشت سال جنگ، ٨٠٠ میلیارد دلار هزینه و ٤٥٠٠ کشته در حالی عراق را ترک کرده اند که مأموریت شان هیچ نتیجه ای نداشته است در تأیید مدعای خود یادآوری می کند که در پایان این مأموریت عراق کماکان با بی ثباتی سیاسی و قومی و سوء قصدهای تروریستی رو به روست.
به باور نویسندۀ این مقاله، چشم انداز سقوط رژیم شیعی در سوریه (در این کشور قدرت را اقلیت شیعۀ علوی در دست دارد) و جایگزینی آن با قدرتی سنی که مورد نظر کشورهای عرب و در رأس آنان عربستان و قطر و نیز کشورها غربی است به هیچ وجه نوید بخش استقرار صلح و آرامش در عراق نیست.
در پایان این مقاله می خوانیم تلاش هائی که برای شکل دهی دوباره به منطقه و تضعیف شیعیان در کشورهای آن در جریان است نه تنها موجب نگرانی نوری المالکی- نخست وزیر شیعۀ عراق، بلکه مایۀ نگرانی ایران نیز هست.

از این مطالب مربوط به ایران و عراق که بگذریم باید یادآوری کنیم که هفته نامۀ "نوول ابسرواتور"، از دیگر نشریات هفتگی فرانسه، در مطلبی کوتاه به زندان گوانتانامو و بیش از ده سال نقض حقوق بشر در آن پرداخته است.
نویسنده ابتدا یادآور می شود که باراک اوباما- رئیس جمهوری آمریکا، به خاطر مخالفت ها و انتقادهای مخالفانش نتوانسته است در سال پایانی دورۀ ریاست جمهوری نیز به وعدۀ انتخاباتی خویش مبنی بر بستن این زندان وفا کند.
در این مقاله از جمله بر این نکته انگشت گذارده شده است که در طول این ده سال واندی ابتدائی ترین حقوق بشر در این زندان زیر پا گذاشته شده است.
نویسندۀ مقاله در بخش دیگری از مطلب خود می نویسد: جرج بوش- رئیس جمهوری پبشین آمریکا، که برای محروم ساختن زندانیان از هرگونه پوشش حقوقی دادگستری آمریکا، دستگیر شدگان در افغانستان را به این زندان در خاک کوبا منتقل کرد و کلیۀ کسانی که در این سال ها این زندان را اداره کرده اند در انجام مأموریت خود یعنی محروم کردن زندانیان از حق دفاع، موفق بوده اند.
در پایان این مقاله، پس از خاطر نشان کردن این مطلب که در آغاز دوران ریاست جمهوری اوباما ٧٩٩ زندانی در گوانتانامو بودند و امروز هنوز هم ١٧١ نفر در آن در اسارت هستند می خوانیم: آمریکا که یکی از بزرگترین دموکراسی های جهان است با این زندان و زیر پا نهادن حقوق بشر در آن و بی اعتنائی به اعتراض های نهادهای مدافع حقوق بشر آمریکائی و غیر آمریکائی به وظایف خود در قبال جهان آزاد عمل نکرده است و در این مورد کم آورده است.

 

دریافت رایگان خبرنامهبا خبر-پیامک های ما اخبار را بصورت زنده دریافت کنید

اخبار جهان را با بارگیری اَپ ار.اف.ای دنبال کنید