دسترسی به محتوای اصلی
برگ هایی از فرهنگ و هنر افغانستان

افغانستان: جنگ ، زندگی و چیزهای ساده دیگر....

صدا ۰۷:۲۰
توسط : واسع محسن
۱۱ دقیقه

" ده سال ، یک صد نگاه "، نام مجموعه گزارش های مستندی است که شبکه تلویزیونی مشترک فرانسه و آلمان ، آرته ARTE، بمناسبت ده سالگی سقوط طالبان و حضور نیروهای بین المللی در افغانستان، بروی سایت انترنتی این شبکه قرار داده است.

تبلیغ بازرگانی

 در این مجموعه که در چارچوب برنامه "ارته، گزارش" این شبکه آماده شده، برای اولین بار، بیننده علاقمند به مسایل افغانستان، به مجموعه نسبتا کامل از گزارش هایی دست می یابد که بدون اغراق، میتوان گفت نگاهی دارد به تمام زوایای فرهنگی، ادبی، ورزشی و بدون شک سیاسی مربوط به زندگی افغان ها در طول ده سال اخیر. از نگاه طنز آمیز ده کاریکاتوریست سرشناس جهان گرفته تا اظهار نظر های سیاسی و بشر دوستانه آنانی که طی این سال ها در افغانستان دستی بر آتش و آب داشته اند. از داستان پناهندگان افغان که جنگ آنان را به چهارگوشه دنیا پرتاب کرده است گرفته تا زندگی صاف و ساده آنانی که جبر و یا رغبت ماندن و دشواری های آن را همه روزه تجربه می کنند.

  و در این فاصله ، گزارش هایی درباره شعر و داستان، قصه، سینما، ورزش ، رسانه ها، آشپزی و آرایش زنان هم هر چند گذرا، گوشه های از فرهنگ و رسوم دیرپای افغان ها و فرآورده های جهان مدرن را در برابر چشم بیننده کنجکاو قرار میدهند.
 در بخشی از یک گزارش برمک اکرم، سینماگر و آهنگساز افغان در یکی از بازار های کابل، آواز زندگی با بوی شیرگرم و طعم "کرایی" افغانی در هم می آمیزد.
 در تکه دیگر از این مستند ساز افغان، یک مغازه دار کابلی، به قدامت اصلی ترین بازار کابل، یعنی بازار مندوی، اشاره می کند و بعد گریزی می زند به این موضوع که در افغانستان، این مرد یا داماد است که باید تمام مصارف عروسی را بدوش بکشد.
 در مستندی دیگر از برمک اکرم، عتیق رحیمی نویسنده و سینماگر افغان به مدرسه یا مکتب جوانی هایش، لیسه استقلال در کابل بر میگردد تا راز شهرت ادبی و سینمایی امروزه اش را، با کنجکاوی های شادمانه  کودکان و نوجوانان آن در میان بگذارد و قول نوشتن کتابی دیگر را بدهد.

در یک گزارش دیگر، "ژان کلود کاریر"، کارگردان معروف فرانسوی را می بینیم که در کابل، شال بر سر، با یک ترانه محلی افغانی می رقصد.
 "ژان کلود کاریر" در این سفر برمک اکرم را در تهیه سناریوی اولین فیلم هنری او، "بچه کابلی" همراهی کرده بود.

 یک گزارش دیگر شبکه ARTE از زبان "مان پریت رومانا"، عکاس هندی، توضیح میدهد که چگونه در کابل جنگ زده، از دیدن کلوب های زیبایی اندام برای مردان دچار تعجب شده بوده است در حالیکه  "لینگ زی"، عکاس چینی به مساله زیبایی و آرایش زنان در کشوری جنگ زده مثل افغانستان پرداخته است:
  «زنان بمحض ورود به آرایشگاه چادری خود را بر میدارند و آرایش می کنند. در بیرون جنگ و ویرانی است و زنان خود را می پوشانند، اما در درون خانه، آنها آزادی را باز می یابند و خود را زیبا می کنند.»

حبیبه سرابی اما، اولین والی زن در شهر سمبلیک بامیان افغانستان، بدور از وسوسه های روزمره زیبایی زنانه، و در نبود بوداهای بر خاک افتاده این شهر، خواب یک پارک ملی برای بامیانی را می بیند که علیرغم امنیت حاکم بر آن، از فقیرترین و گوشه افتاده ترین شهرهای افغانستان محسوب می شود.
 « تعجب آور است جایی چنین آرام در افغانستان وجود داشته باشد. آدم در این جا احساس آزادی می کند. من فکر می کنم بامیان جای خوبی برای تداوی روحی / روان درمانی باشد.»
 جنگ، زندگی و چیزهای ساده دیگر.... این تعبیر را شاید بهتر از هر تعبیر دیگر، بیننده میتواند در نمونه هایی دیگری از مجموعه گزارش های ARTE درباره افغانستان لمس کند.

گزارشهای مربوط به افغانستان را در نشانی زیر در سایت انترنتی شبکه ARTE میتوانید ببینید:
 

afghanistan.arte.tv/

 

 

 

دریافت رایگان خبرنامهبا خبر-پیامک های ما اخبار را بصورت زنده دریافت کنید

اخبار جهان را با بارگیری اَپ ار.اف.ای دنبال کنید

این صفحه یافته نشد

صفحۀ مورد توجۀ شما یافته نشد.