دسترسی به محتوای اصلی
روزنامه های امروز فرانسه

جنگی را که آمریکا در عراق اغاز کرده است تا کجا پیش خواهد برد؟

@fotolia
متن توسط : بیژن برهمندی
۵ دقیقه

سرمقاله فیگارو عقیده دارد که تصمیم به آغاز حملات هوائی با هدف های مشخص در شمال عراق هنوز شواهد کافی بدست نمی دهند که نشان دهد اوباما دست از استراتژی غیر جنگجویانه خود بر داشته باشد.

تبلیغ بازرگانی

سرمقاله امروز فیگارو به تصمیم جدید باراک اوباما برای حمله هوائی به مواضع شورشیان گروه داعش اختصاص یافته است.
سرمقاله نویس فیگارو – فیلیپ ژلت – مطلبش را با طرح این نکته آغاز می کند:

اگر باراک اوباما فکر میکرد در صورتی که سربازانش را از عراق به کشور باز گرداند دیگر دست هایش در عراق کثیف نخواهند شد، باید بداند که اشتباه کرده بود.
گسترش نفوذ گروه داعش در کردستان عراق و خطر اشغال بغداد توسط شورشیان اسلامگرای داعش اوباما را باید بیاد حرف هائی بیاندازد که یازده سال پیش کولین پاول قبل از اشغال عراق بر زبان آورد. او گفت " اگر چیزی را تخریب کردی دیگر به خودت تعلق دارد و مسئولیتش به گردن توست."
اینک رئیس جمهوری آمریکا که بدلیل تعهداتش بقصد پایان دادن به ماجراجوئی های جورج بوش در عراق و افغانستان ،توسط رای دهندگان آمریکائی انتخاب شد، درست در آخرین مرحله دوران حکومتش باید میان دو گزینه یکی را انتخاب کند. یا با ورود به چهارمین جنگ آمریکا در 25 سال گذشته در منطقه خاور میانه به حل مشکلات بپردازد، یا آنکه برای جانشین آینده اش مخروبه ای به ارث بگذارد که البته از رهگذر آن ،ابرقدرتی آمریکا دیگر ادعای قابل دفاعی نخواهد بود.
بعقیده سرمقاله نویس فیگارو ، اگر شورشیان داعش بتوانند به داخل بغداد نفوذ کنند ، آمریکا خود را در موقعیت مشابهی خواهد یافت که فرانسه در سال 2012 در مقابل کشور "مالی" داشت. یعنی موقعیتی که فرانسه چاره ای نمی دید جز انکه بقصد جلوگیری از سقوط پایتخت مالی یعنی باماکو ، توسط یک گروه تروریستی بنام " اکمی" ( وابسته به القاعده) مداخله نظامی کند.

سرمقاله نویس فیگارو – فیلیپ ژلت – توضیح می دهد که تا کنون توازن قوا به اوباما اجازه می داد که در عملیات محدودی شرکت کند. مثلاً عملیات کماندوئی دستگیری بن لادن را سامان دهد و یا در لیبی با پشتیبانی عقبه حملات فرانسه و انگلستان ، به یاری آنها بشتابد. یا مثلاً در عملیات تحریم علیه روسیه ، نقش رهبر ارکستر را بعهده گیرد و بار اصلی عواقب این تحریم ها را به دوش اروپا بیاندازد.
سرمقاله فیگارو عقیده دارد که حملات هوائی با هدف های مشخص در شمال عراق هنوز شواهد کافی بدست نمی دهند که نشان دهد اوباما دست از استراژی غیر جنگجویانه خود بر داشته باشد.
مقاله از اوباما نقل می کند که " سربازان ما به عراق باز نخواهند گشت تا در آنجا بجنگند. چرا که در این درگیری ها هیچ راه حل نظامی آمریکائی وجود ندارد."
سرمقاله نویس فیگارو مطلبش را با ین جملات پایان می دهد که اوباما فراموش کرده است که آمریکا نمی تواند اجازه دهد که بغداد پایتخت افراطیون ایدئولوژیک قرون وسطائی گردد. همانطور که نمی تواند افغانستان را در مقابل تعرض طالبان رها سازد. چرا که صلح را نیز هم چون جنگ باید ابتدا به چنگ آورد.
حالا که صحبت طالبان پیش آمد بد نیست به مقاله دیگری اشاره کنیم که لوموند امروز عصر درباره افغانستان منتشر کرده است.
ژاک فولوروو مفسر لوموند می نویسد بحران سیاسی ناشی از ناتوانی کابل در سازماندهی یک انتخابات قابل قبول باعث شده که خیلی ها یک بحران مهم تر را فراموش کنند. یعنی این واقعیت که اولین انتقال قدرت صلح آمیز و دموکراتیک در تاریخ افغانستان با یک تهدید جدی ، یعنی حضور شورشیان بویژه طالبان روبروست. آنهم در استانه خروج نیرو های خارجی از کشور.
بعقیده مفسر لوموند مسئولان سازمان ناتو مستقر در افغانستان ، نگران از شرایطی که انتخابات را با مخاطره روبرو سازد سعی می کنند تا خطرات ناشی از وجود شورشیان را ناچیز جلوه دهند.
نویسنده سپس از یک دیپلمات حاضر در کابل نقل می کند که " طالبان نه فقط مواضع خود را در مناطق سنتی جنوب کشور مستحکم کرده اند بلکه در مناطقی هم که قبلا حضور نداشته اند ، از جمله در اطراف کابل ، اینک بشکلی اطمینان بخش موضع گرفته اند."
نویسنده با استناد به دیدگاههای نیروهای مختلف از جمله مسئولان سازمان ملل و نیز مسئولان ناتو و دیپلمات ها ، می نویسد گر چه این واقعیت دارد که اکثریت مراکز اداری افغانستان در دست ماموران دولت مرکزی است. اما اگر از مراکز اداری بگذریم ، سایر نقاط کشور از جمله جاده ها در مناطق روستائی که اکثریت ساکنان کشور را در بر می گیرد، در دست طالبان است و آنها با سهولت فراوانی در این مناطق در رفت و امدند. مفسر لوموند از یک مسئول ناتو نقل می کند که طالبان کاری نمی کنند که نیروهای خارجی برای یاری رساندن به نیرو های دولتی در مناطق مختلف وارد عملیات شوند. استراتژی آنها بیشتر این است که در مناطق مختلف ریشه بدوانند و مراکز دولتی را کم کم به محاصره خود در آورند.
نویسنده سپس به آخرین پیام ملا عمر رهبر طالبان اشاره می کند که روز 25 ژوئیه ، دو هفته پیش ، با انتشار بیانیه ای از توانائی های نظامی طالبان اظهار رضایت کرد و آنگاه طالبان را همچون گزینه مناسبی برای حکومت کردن بر کشور مورد تاکید و تشویق قرار داد.
 

دریافت رایگان خبرنامهبا خبر-پیامک های ما اخبار را بصورت زنده دریافت کنید

اخبار جهان را با بارگیری اَپ ار.اف.ای دنبال کنید

این صفحه یافته نشد

صفحۀ مورد توجۀ شما یافته نشد.