بررسی روزنامه های فرانسه

جهاد و جهادگرایان، از سوریه تا پاکستان

@fotolia

« صبح یک روز ماه سپتامبر و روز زیبایی بود. سه روز می شد که با هم می جنگیدیم. او پشت یک دیوار بود. من هم پشت یک دیوار بودم. آنقدر به همدیگر تیراندازی کردیم که عاقبت، یکی از ماها به زمین افتاد...»صلاح الدین، ٢٧ ساله، که با زن و و دو دخترش، به زندگی و موقعیت شغلی مناسبش در فرانسه پشت کرده و برای «جهاد» علیه رژیم بشار اسد به سوریه رفته، به روزنامه لیبراسیون تعریف می کند که چگونه یک سرباز ارتش دولتی سوریه را از پا درآورده است.

تبلیغ بازرگانی

او در جریان یک گفتگوی تلفنی از شهر حمص به لیبراسیون توضیح داده است که « بی تفاوتی جهان» نسبت به سرنوشت « برادران مسلمان » او در سوریه او را وادار کرده به مبارزه مسلحانه که قوانین فرانسه آن را « تروریسم» تعریف می کند، روی بیاورد.
در ادامه گزارش لیبراسیون میخوانیم، صلاح الدین، که ساکن حومه شمال پاریس بوده، هفت ماه پیش، با خانواده اش در شهر حمص ساکن شده تا برای ایجاد یک حکومت اسلامی در سوریه، به گروه « دولت اسلامی عراق و شام » بپیوندد.
صلاح الدین می گوید « اینجا هوا سرد است » و او وقتی از جنگ فارغ شده باشد، وقتش را به « پاک کردن اسلحه و خواندن قران » می گذراند. او تاکید می کند که هیچ علاقه ای به گروه « ارتش آزاد سوریه » و « دمکراسی » مورد نظر این گروه ندارد.
لیبراسیون می نویسد بر اساس آمارهای رسمی در فرانسه، نزدیک به ٦٠٠ فرانسوی، با اکثریت مسلمان تبار، در جهاد سوریه دست دارند. از این رقم، شماری هنوز هم در سوریه هستند، نزدیک به صد نفر به فرانسه برگشته اند، ٢١ نفر هم در سوریه کشته شده اند و از بقیه هم خبری در دست نیست.
مارک هکر، کارشناس مسایل تروریسم در "انستیتوی روابط بین المللی فرانسه"، در گفتگویی با لیبراسیون می گوید شمار « خارجیانی » که برای جهاد علیه بشار اسد به سوریه رفته اند، « وسعتی گسترده » پیدا کرده و آمار آن، بعد از سه سال درگیری در سوریه، اکنون به ١٢ تا ١٣ هزار نفر میرسد. او این رقم را با آمار خارجیانی که در دهه هشتاد گذشته در افغانستان علیه حکومت کمونیستی وقت و ارتش سرخ اتحاد شوروی سابق جهاد می کردند، مقایسه کرده و می گوید در طول یک دهه، شمار آنان به ٢۵ هزار نفر میرسیده است.
بیشتر خارجیان « مجاهد » در سوریه اهل عربستان سعودی، تونس، لیبی و اردن هستند و از کشورهای غربی مانند فرانسه، بریتانیا آلمان، دنمارک، بلژیک، سوئد و نروژ هم افردی به آنان پیوسته اند.
مارک هکر می گوید جهادگران خارجی در سوریه از افرادی با سن و سال، موقعیت خانوادگی، و شدت گرایش مذهبی مختلفی تشکیل شده اند اما ادامه جنگ در سوریه، همه را به جنگجویانی « رادیکال » مبدل کرده است. جنگجویانی رادیکالی که در صورت زنده ماندن، و برگشت به کشورهای شان، باید با شیوه های مناسب تحت مراقبت بگیرند و زمینه بازگشت شان به یک زندگی عادی، فراهم گردد.

روزنامه هومانیته توضیح میدهد که گفتگوهای صلح سوریه در ژنو ٢ به بن بست رسیده است. روز سه شنبه گذشته، اخضر ابراهیمی، نماینده سازمان ملل و علی حیدر، وزیر آشتی ملی در دولت سوریه هردو اعتراف کردند در جستجوی یک راه حل سیاسی برای به هیچچ پیشرفتی دست نیافته اند. بر مبنای گزارشها، دولت سوریه نه تنها پیش شرط کناره گیری بشار اسد برای تشکیل یک حکومت انتقالی را رد می کند بلکه تلاش دارد با حمایت سوریه، مساله مبارزه با تروریسم را نیز در این گفتگوها بگنجاند. گذشته از آن روسیه با طرح قطعنامه پیشنهادی کشورهای غربی درباره امداد های بشر دوستانه به سوریه مخالفانت کرده و لحن آن عنوانی دولت سوریه را « تهدید آمیز » خوانده است.
به نوشته هومانیته، تنها « دستاورد مثبت » گفتگوهای ژنو شاید آن باشد که « بر قراری یک آتش بس» از روز جمعه گذشته در شهر حمص، زمینه تخلیه ١٢٠٠ تن از ساکنان این شهر، شامل زنان و کودکان را فراهم کرده است.

روزنامه لاکروا نگاهی دارد به پاکستان و گفتگوهای جاری صلح میان دولت و جهادگرایان طالبان در این کشور.
روزنامه در ابتدا توضیح میدهد که چگونه بعد از تشکیل دولت پاکستان در سال ١٩٤٧، ساکنان مناطق شمال غربی این کشور در مرزهای افغانستان، اجازه یافتند بگونه « خودمختار » با قوانین محلی عشایری و اسلام محافظه کار زندگی کنند. سقوط طالبان در سال ٢٠٠١ در افغانستان، این منطقه را به پناهگاه و پایگاه ملا عمر و گروه طالبان بدل کرد. از سال ٢٠٠٤ به بعد دولت پاکستان تلاش کرد با اعزام هزاران سرباز، مناطق عشایری رااز کنترل اسلام گرایان تحریک طالبان بیرون کند اما حملات این گروه به مقام های دولتی و مدافعان حقوق بشر همچنان ادامه دارد.
لاکروا می نویسد در گفتگوهای کنونی صلح که از سوی نواز شریف، نخست وزیر جدید پاکستان برنامه ریزی شده، طالبان تلاش دارند در بدل توقف حملات خود، مناطق عشایری تحت نفوذ آنان دوباره خودمختاری گذشته را بازیابد و« شریعت در سراسر پاکستان حاکم گردد». آنان بر علاوه خواستار آزادی تمامی زندانیان این گروه و قطع روابط اسلام آباد با آمریکا هستند.
کریم پاکزاد، کارشناس افغان مرکز مطالعات استراتژیک و بین المللی در پاریس اما معتقد است دولت پاکستان بغیر اعطای خودمختاری به طالبان، در برابر سایر مطالبات این گروه دست بازی ندارد زیرا جامعه مدنی در پاکستان با قوانین اسلامی مورد نظر طالبان مخالف است.
 

دریافت رایگان خبرنامهبا خبر-پیامک های ما اخبار را بصورت زنده دریافت کنید

اخبار جهان را با بارگیری اَپ ار.اف.ای دنبال کنید