ایران

حصر شخصیت های اصلاح طلب، نماد زورگویی رژیم ایران

امروز سومین سالگرد «حصر» سه شخصیت اصلاح طلب ایرانی، آقایان کروبی و موسوی و خانم زهرا رهنورد است. در حالیکه آقای روحانی، رئیس جمهور جدید ایران هم از جملۀ اصلاح طلبان است، بحث ادامه یا پایان دادن به این «حصر»، در ایران مطرح است.

تبلیغ بازرگانی

حصر یعنی چه، و چه فرقی با زندان دارد و سرنوشت سه شخصیت ایرانی که در «حصر» قرار دارند، چه راه حل قانونی میتواند داشته باشد؟ این مسایل را با آقای عبدالکبیر لاهیجی، رئیس سازمان حقوق بشر، در میان گذاشتم.

آقای لاهیجی میگوید که در حقوق، ما مفهومی به نام حصر نداریم. سه حالت قانونی وجود دارد. یا اینکه شخص آزاد است. یا اینکه به دلیل حکم دادگاه، زندانی و یا در خانۀ خودش، زیر نظر قرار دارد.

سازمان جهانی حقوق بشر، این موضوع را در همان زمانش، با سازمان ملل در میان گذاشته و گروه تحقیق در بارۀ بازداشت های خودسرانه، که یک گروه مربوط به سازمان ملل است، این موضوع را بررسی حقوقی کرد و به حکومت ایران هم پیام فرستاد. نتیجه گیری نهایی این گروه این بود، که آقایان کروبی و موسوی و خانم زهرا رهنورد، حبس خانگی هستند. ولی چون هیچ حکم دادگاهی این حبس را صادر نکرده است، میشود این حالت را حبس خودسرانه دانست.

با یاد آوری از آقای آیت الله منتظری، که در حالت مشابهی قرارداشت، از آقای لاهیجی میپرسم که آیا این یک نوع خاصیت رژیم ایران است؟ او میگوید که بلی آقای منتظری هم در این حالت قرارداشت و دیگران هم هستند، و این یکی از شیوه های بازداشت و حبس، در جمهوری اسلامی است، که هیچ اساس حقوقی ندارد. نه در ارتباط با حقوق بین الملل، و موازین حقوق بشر، نه در ارتباط با قوانین ایران.

 از نظر سیاسی این حالت نمایندگی از ضعف رژیم میکند. در رژیم جمهوری اسلامی، اقتدار و زور، با هم قاطی شده اند. اقتدار دولت ها در اصل بر اساس قانون است، ولی زور گویی، خارج از قانون.

رژیم اسلامی ایران اگر بر اساس اقتدار قانونی بود، میتوانست این سه تن را به دادگاه بفرستد و بر اساس حکم دادگاه، آنان را احیاناً مجازات کند. ولی آنان این کار را نکردند، و به این ترتیب به مردم نشان دادند که حکومت میتواند در صورت لزوم، از راه زور، وارد مسایل شود.

 

دریافت رایگان خبرنامهبا خبر-پیامک های ما اخبار را بصورت زنده دریافت کنید

اخبار جهان را با بارگیری اَپ ار.اف.ای دنبال کنید