بررسی هفته نامه‌های فرانسه

سوءقصدهای ٢٠۱۵ پاریس و پیامدهای آن در هفته نامه‌ها

روی جلد هفته‌نامه "اکسپرس"، از ٩ تا ۱۶ نوامبر ٢٠۱۶
روی جلد هفته‌نامه "اکسپرس"، از ٩ تا ۱۶ نوامبر ٢٠۱۶ DR

امروز، سیزدهم نوامبر، مصادف است با اولین سالروز سوءقصدهای تروریستی روز ١٣ نوامبر ٢٠۱۵ در پاریس که بیش از یک صد قربانی به جای گذاشت؛ به همین مناسبت، هفته نامه‌های فرانسه پیرامون موج تروریسم، به ویژه تروریسم اسلامی مطالب مفصلی را انتشارداده‌اند.

تبلیغ بازرگانی

به گفته اکثر جامعه‌شناسان، ١٣ نوامبر ٢٠۱۵ بی‌تردید روحیات و فرهنگ عمومی فرانسه را برای سال‌های طولانی تحت تأثیر قرار داده و متحول خواهد کرد.
آن جمعه شب ١٣ نوامبر، تنها در یک سالن کنسرت، شبانه نزدیک به یک صد مرد و زن جوان و میان‌سال جان خود را در فاصله تنها چند ثانیه ازدست داند.

خیابان‌های اطراف سالن کنسرت "باتاکلان"، تا ماه‌های متمادی مملو از دسته گل‌های خشکیده و تصاویر قربانیان "باتاکلان" بوده و میلیون ها شهروند پاریسی به هنگام گذر از بلوار مشرف به "باتاکلان"، با صبری غمگینانه به تروریسم و ویرانی‌های آن اندیشده‌اند.

لوپوئن به بسیج دولت و نیروهای امنیتی برای افزایش چتر امنیتی در پایتخت و شهرهای بزرگ کشور اشاره کرده و می نویسد: مجموعه قوانینی که از ٢٠١٢ برای مبارزه با تروریسم تصویب شده قابل توجه بوده است، ولی رویدادهای ٢٠۱۵ چنان هشدار دهنده بود که وسعت افزایش قوانین و تمهیدات امنیتی خیره کننده است.
امروز سازمان‌های اطلاعاتی، با قوانین جدید، اختیاراتی به دست آورده‌اند که در تاریخ کشور بیسابقه بوده.

لوپوئن به اختیارات پلیس در جمع آوری اطلاعات شخصی افراد مظنون و شهروندان اشاره می کند و می نویسد: با این اختیارات، جایگاه و وظایف بازپرس دچار محدودیت می‌شود و این احتمال پیش می‌آید که بیشتر مواقع اقدامات وسیع پلیسی می تواند به آزادی و امنیت شخصی شهروندان خدشه وارد سازد.

اکسپرس در چند گزارش تحلیلی، به پیامدهای اجتماعی و سیاسی رویدادهای تروریستی نوامبر ٢٠۱۵ در فرانسه پرداخته؛ در یکی از این گزارش ها، اکسپرس موقعیت مسلمانان فرانسه را پس از موج تروریسم مورد ارزیابی قرار داده و می‌نویسد: بی‌تردید سوءقصدهای تروریستی نگاه فرانسویان را به اسلام و مسلمانان تغییر داده است.

اکسپرس می نویسد: سوءظن، ترس، این همان انگاری در ارزیابی باعث شده است که گودال بی اعتمادی روانی در قبال اسلام و مسلمانان عمیق‌ترشود، اکنون چالش بزرگ حاضر در پیشارویِ جامعه و مسئولین این است که خلاء بی‌اعتمادی و مظنون انگاری به وجود آمده را به نحوی پر کنند.

اکسپرس در حاشیه گزارش خود، به برخی نظرسنجی‌ها که حکایت از این گسست نسبی میان دو جامعه مسیحی و مسلمان در فرانسه دارد اشاره کرده است. برای مثال، به نوشته اکسپرس، 58 درصد فرانسویان با ازدواجِ دختر خانواده با یک مسلمان مخالفت می کنند؛ این رقم در مورد ازدواج با یک یهودی به 29 درصد و در مورد ازدواج با یک کاتولیک مؤمن به 7 درصد می رسد.

اکسپرس مصاحبه‌ای دارد با یکی از استادان برجسته حقوق در مرکز مطالعات عالی قضا و قضاوت در فرانسه: "آنتوان گاراپُون" می‌گوید: ما در مقابل تهدیدی قرار گرفته ایم که سرچشمه آن برای ما ناشناس است، نمی‌دانیم این دشمنی با ما از کجا سرچشمه می گیرد؟
در اطراف ما، هر وسیله ساده زندگی روزنانه می‌تواند تبدیل به تهدید امنیتی شود، یک دیگ زود پز، یک خودروی پارک شده در جایی، یک هواپیما و بسیاری اشیاء دیگر.....به این ترتیب، اعتماد غریزی ما به اشیاء اطرافمان خدشه‌دار شده است.
به عنوان یک حقوقدان، وی می گوید: این ترس مفرط، نیاز ما به تمهیدات امنیتی را افرایش داده است که ممکن است در عمل برخی از اصول خدشه ناپذیر تاریخ ما مانند آزادی و برابری را خدشه‌دار سازد، می توان گفت که این احساسِ جمعی بیسابقه ایست در تاریخ دموکراسی فرانسه. آنتوان گراپُون دربخشی ازسخنان خود درهمین رابطه می گوید: ملل غرب هرگز در تاریخ خود در مقابل چنین چالشی قرار نگرفته بودند. تروریسم جهادگرا که به پدیده ای جهانشمول تبدیل شده است در واقع نگاه ما به جهان، و جهان‌بینی ما را هدف قرار داده است.
وی می گوید: تروریسم جهادگرا، امروز دموکراسی‌ها را در چنان فشار روانی قرار داده است که در تاریخ این ملت‌ها بیسابقه است.

واما هفته نامه لوموند نیزبه سبب تقارن انتشار با ١٣ نوامبر، گزارشی را تحت عنوان «١٣ نوامبر، یک سال بعد»، به رویدادهای تروریستی پاریس اختصاص داده.

لوموند می نویسد: ١٣ نوامبر ٢٠۱۵، روز سیاهی است که برای همیشه در حافظه فرانسویان حک خواهد شد.
لوموند، برای توصیف وضعیت آن شب جمعه ١٣ نوامبر، به سراغ کسی رفته است که به علت سکونت در ساختمان سالن کنسرت "باتاکلان" تنها کسی است که فیلم کوتاهی را از وقایع آن شب ثبت کرده است.
این همسایه باتاکلان که در آن لحظات در خانه بوده می‌گوید: امروز وقتی به آن تصاویر ضبط شده روز واقعه نگاه می‌کنم، از شدت فاجعه زبانم بند می‌آید.
وی می‌افزاید: اما این تکه فیلم، دیگر به من تعلق ندارد؛ این فیلم سندی است مربوط به بخشی از حافظه تاریخی جامعه ما؛ این فیلم مال هر کسی است که آن واقعه خونین را در حافظه خود دارد و یا خواهد داشت.

دریافت رایگان خبرنامهبا خبر-پیامک های ما اخبار را بصورت زنده دریافت کنید

اخبار جهان را با بارگیری اَپ ار.اف.ای دنبال کنید