عمومی

فردای ناروشن از دوستی و همرزمی ایران وروسیه در سوریه

روزنامه های امروز چاپ پاریس به مطالب گوناگون واز جمله توافق اصولی به دست آمده میان سندیکاهای کارکنان و کارفرمایان فرانسوی بر سر افزایش یک سال به سن بازنشستگی ورساندن آن به 63 سال برای استفاده از حقوق کامل در بخش خصوصی اختصاص داده اند.

تبلیغ بازرگانی

روزنامه لوموند صفحه نخست و تمامی صفحه دوم خود را به این پرسش اختصاص داده که : چرا پوتین در سوریه می جنگد ؟
لوموند پیش از دادن پاسخ به این پرسش می نویسد : در آسمان ها و بر روی زمین، ارتش روسیه به شمار عملیات خود در سوریه افزوده است و بدین ترتیب، برای نخستین بار از یک چهارم قرن پیش تا امروز، روسیه در کشوری دخالت نظامی می کند که جزو سرزمین های قلمرو پیشین اتحاد جماهیر شوروی نیست.
در واقع، پشت دلیلی چون مبارزه با تروریسم، روسیه می خواهد از یک متحد دیرینه و تاریخی خود هوارداری کند، مواضع خود در کنار دریای مدیترانه را بپاید و در گفتگوهای آینده بر سر سوریه برگ وزینی در دست داشته باشد.
ولادیمیر پوتین همچنین از خویشتن داری غربیان که نخواستند به شکل همه جانبه وارد کارزار شونداستفاده می کند و از این روست که محور روسیه-ایران را دربرابر محور آمریکا- عربستان سعودی بر پا داشته است.
در همین حال دولت عراق نیز همکاریهای خود با مسکو را گسترده کردو مخالفتی با یورش و بمبارانهای مواضع دولت اسلامی توسط روسیه در خاک خود ندارد. بدین سبب است که روسیه هم اکنون همراه با عراق، ایران و سوریه در یک واحد هماهنگ کننده شرکت یافته است.
حال گرچه حضور روسیه در عراق در حال حاضر چندان پر رنگ نیست اما نگرانی آمریکا باعث شد از عراق بخواهد به هواپیماهای روسی حامل نفرات و اسلحه برای مبارزه در سوریه، اجازه پرواز از آسمان این کشور ندهد. اما عراق توجهی به این خواست نکرد بلکه در پایان ماه سپتامبر، یک مرکز اطلاعاتی و امنیتی بر پا نهاد تا این کشور، ایران، سوریه و روسیه بتوانند از راه آن به داد و ستد اطلاعات درباره جنگجویان خارجی بپردازند و عملیات ضربتی خود در سوریه را هماهنگ سازند. عراق هم اکنون و تا شش ماه دیگر ریاست دوره ای این مرکز را به گردن دارد. آمریکا البته در مورد چگونگی پاسداری از اطلاعاتی که این کشور به عراق می دهد ابراز نگرانی کرده است اما علیرغم قولهای داده شده توسط مقام های عراقی، در نظر دارد در این مورد هوشیاری بیشتری را به کار بندد.
لوموند می نویسد البته بلند پروازیهای "پوتین" در حال حاضر محدود هستند چرا که این کشور ثبات رژیم دمشق را در اولویت خود قرار داده است و چندان امکانات اقتصادی و نظامی بزرگی برای پیکار همه جانبه هوائی در دو جبهه سوریه و عراق ندارد.
از سوی دیگر علیرغم ناخشنودی هائی که پرتاب موشک های قاره پیمای روسی از حاشیه دریای خزر در عراق به وجود آورد، مقامات عراق به گسترش امکانات نظامی با روسیه می اندیشند. در واقع هر بار که مقامات عراقی با مخالفت آمریکا برای افزایش کمکهای نظامی به این کشور روبرو می شوند، رو به روسیه می آورند. از این روست که در پایان ماه سپتامبر، "سرگئی لاوروف"، وزیر امور خارجه روسیه از آمادگی کشورش برای دادن بدون شرط سلاح های مدرن به عراق سخن گفت.

لوموند در ضمیمه بزرگی که به سوریه اختصاص داده و در آن به مسائل کشورهای درگیر در تنش این کشور می پردازد، به ایران نیز اشاره داشته می نویسد: با همکاری تنگاتنگ محور ایران و روسیه، ایران به عنوان یک کشور توانمند سیاست خود را تثبیت می کند. اما دلایلی هم برای بروز تنش، در میان مدت، بین این دوکشور وجود دارد.
خبرنگار این روزنامه در بیروت می نویسد : برخلاف آن چه تصور می رفت، ایران پس از دستیابی به توافق بر سر پرونده هسته ای این کشور ، موضعی نرم تر در برابر سوریه با دور شدن از بشار اسد در پیش نگرفت. بلکه هنوز جوهر امضای توافق خشک نشده بود که قاسم سلیمانی، فرمانده "القدس"، واحد رزمندگان ویژه سپاه پاسداران، به مسکو سفر کرد. هدف از این سفر احتمالأ ورود ناوگان هوائی روسیه به سوریه برای پشتیبانی از بشار اسد بوده است. به هر رو، از روز 30 سپتامبر، نخستین روز یورش هوائی، این دو متحد وظایف را میان خود تقسیم کردند. روسیه در منطقه ساحلی دریای مدیترانه، عدلیب و حما و ایرانیان پیرامون دمشق، مناطق مرزی با لبنان و حمس جای گرفتند.
تهران هم اکنون 5000 پاسدار در سوریه دارد که رسمأ به عنوان مشاور انجام وظیفه می کنند. حدود 1000 نفر از حزب اله لبنان نیز در کنار آنان در مبارزه اند. علت این است که پایداری رژیم اسد برای ایران حیاتی تر از روسیه است، چرا که این رژیم پیشینه دار ترین و مهم ترین متحد عرب ایرانی است. پایداری این نزدیکی به ایران امکان می دهد به شکل وکالتی، مرز ی در بلندیهای جولان با اسرائیل داشته باشد. دیگر این که سوریه به حزب اله، بازوی نظامی ایران در منطقه، امکان حضور گسترده تری را می دهد.
اتحاد ایران و روسیه می تواند در میان مدت با مشکلاتی روبرو شود چرا که گفته می شود چهار واحد از موشکهای قاره پیمای روسیه که از حاشیه دریا خزر پرتاب شد، در خاک ایران سقوط کرده اند. دیگر این که خواست روسیه مبنی بر ادامه حضور در سوریه وگسترده تر شدن پایگاه نظامی این کشور در طرطوس با دکترین ایران در پیوند با عدم دخالت غرب در منطقه مغایرت پیدا می کند.
روسیه نیز در کمین است که ایران، همانگونه که پس از خروج آمریکائیان از عراق در این کشور عمل کرد، بر سوریه چنگ نیاندازد. پاره ای از تحلیل گران براین باورند که درخواست کمک از روسیه توسط سوریه، هم برای جلوگیری از پیشرفت شورشیان و هم برای جلوگیری از دخالت روز افزون ایران در اموراین کشور انجام گرفته است. سرنوشت نیروهای دفاع ملی سوریه هم می تواند یکی از نکات مشکل زا باشد چرا که این شبه نظامیان توسط ایران و به منظور جایگزینی نفرات از دست رفته در ارتش کشور شکل گرفته اند و ایران می خواهد از آنها به عنوان مهره های وفادار استفاده کند اما روسیه، به نوشته الحیات، در نظر دارد برای ا حیای رژیم، این شبه نظامیان را در ارتش ملی بگنجاند. که البته آگاهان می گویند ایران چنین اجازه ای را نخواهد داد. به ویژه این که این کشور حضور پررنگ و پر نفوذی در سوریه دارد و چناچه روس ها پافشاری کنند، آنها نیز چون آمریکائیان در عراق، تبدیل به گروگانهای ایران می شوند. موضع ایران در برابر اسرائیل هم می تواند یکی از نکات تنش باشد چون روسیه در دشمنی ایران با اسرائیل سهیم نیست.

روزنامه فیگارو در صفحات بین الملی خود، در پیوند با سفر فردای آنگلا مرکل، صدر اعظم آلمان، به ترکیه، برای رسیدگی به مسئله پناهجویان در این کشور ، در سر عنوان خود می نویسد : برلن نقش کارآئی را در نشست اتحادیه اروپا برای سهیم کردن ترکیه در مدیریت تنش پناهجویان ایفا کرده است.

فیگارو می نویسد: "انگلا مرکل" دست خالی به این سفر دست نمی زند و سوغاتی او، سه برابر کردن کمک اتحادیه اروپا و رساندن آن به 3 میلیاردیورو برای نگهداشتن پناهجویان در خاک ترکیه، خواهد بود.
هدف این کمک تشویق ترکیه به جای دادن دائمی 2.2 میلیون پناهنده در خاک این کشور برای همیشه وهمچنین ایفای نقش پاسدار مرزی برای جلوگیری از رسیدن موج تازه پناهجو به اروپا است.
این مبلغ در نشست روز پنج شنبه رهبران 28 کشور عضو اتحادیه اروپا تعیین شد و قرار است از سال 2016 به ترکیه واریز شود.
ترکیه هم گر چه می گوید این مبلغ کافی نیست اما رجب طیب اردوغان این طرح را رد نمی کند و می گوید که اروپائیان سرانجام فهمیدند که هیچ راه حلی بدون مشارکت ترکیه کارآ نخواهد بود.
به هررو بازی دادن ترکیه از آنجا سرچشمه می گیرد که اروپائیان در پاسداری از مرزهای بیرونی خود یعنی در ایتالیا و به ویژه دز یونان چندان پیروزمند نبوده اند.

دریافت رایگان خبرنامهبا خبر-پیامک های ما اخبار را بصورت زنده دریافت کنید

اخبار جهان را با بارگیری اَپ ار.اف.ای دنبال کنید