دسترسی به محتوای اصلی
راهِ ابریشم

باغهای ایرانی در ونیز

صدا ۱۵:۵۱
توسط : شهلا رستمی
۳۴ دقیقه

در دوسالانه معماری "ونیز" پنج باغ تاریخی از شهرهای مختلف ایران برگزیده شده که همراه با عکس، مطلب ، نقاشی و اینستلیشن، فضای مجازی این باغها نشان داده می شود.

تبلیغ بازرگانی

برای دوازدهمین برگزاری خود، دو سالانه معماری شهر ونیز، هم زمان با برگزاری فستیوال فیلم این شهر، به موضوع "باغهای ایرانی" و معرفی ویژگی های آن می پردازد. چرا که به باور سازمان دهندگان، باغهای ایرانی یکی از بهترین نمونه های خلاقیت هنری ایرانیان، چه در زمینه فرم و چه در زمینه محتواست. به ویژه این که از دوران باستان تا کنون این باغهای مکانی مناسب برای تجمع افراد و ایجاد همبستگی میان آنان به شمارمی آمده است. دراین باغها بود که مردم نه تنها ازطبیعت لذت می بردند بلکه درعالم تخیلات و عرفان نیزغوطه ور میشدند. از این روباغ و طرح آن نمادی ازبهشت بر روی زمین می گردد.

دردوسالانه معماری "ونیز" پنج باغ تاریخی از شهرهای مختلف ایران برگزیده شده که همراه با عکس، مطلب، نقاشی و اینستلیشن، فضای مجازی این باغها نشان داده می شود.

از مجتبی کلهر، آرشیتکت و دبیر این رویداد در ونیز پرسیدم چرا "باغهای ایرانی" انتخاب شد و باغهای ایرانی چه ویژگیهائی دارند؟

گفتگو با مجتبی کلهر

 

 

 

"فستیوال غریب"

فستیوال غریب، اصطلاحی نیست که برای تعریف یک فستیوال به کار گرفته شده باشد بلکه نام فستیوالی است که برای شانزدهمین بارازروز 3 تا 12 سپتامبردر"فوروم دز ایماژ" جریان خواهد داشت.
برگزارکنندگان آن که فیلم های عجیب را برمی گزینند، براین باورندکه هر گونه نو آوری در زمان خود با مقاومت و انتقاد روبرو می شود. اما دیری نمی پاید که این مقاومت تبدیل به کشش وپذیرفتن می گردد. آنها برای نمونه قطعه "پرنده آتش" اثر "ایگور استراوینسکی" را مثال می زنند که 100 سال پیش آتش بحث را پاریس بر انگیخت و انتقادات بسیاری را به دنبال داشت. اما امروز به عنوان یکی از شاهکارهای موسیقی معاصر به شمار می آید.
علاقمندان به فیلم هائی که به شکل متعارف ساخته نشده اند و همه ساله تعدادشان بییشتر می شود، می توانند امسال نیز فیلم هائی را که "نیکلاس ویندینگ" کارگردان " جنگجوی ساکت" و "الخاندرو خودوروفسکی"، کارگردان "کوه مقدس" برای آنها برگزیده اند ببینند. فستیوال، خاطره "میمسی فارمر"، هنرپیشه آمریکائی معروف درسالهای 1970را زنده خواهد کرد وعلاوه برفیلم های تازه، سراسرشبی را هم به فیلم های ارواح اختصاص خواهد داد.

 

"

فستیوال سایه ها " نامی برای نمایش فیلم های کوتاه

"فستیوال سایه ها" برای نهمین برگزاری خود در محل "سان کتر" (104)، در محله نوزدهم به مدت 9 روز فیلم های کوتاهی را به مسابقه و نمایش می گذارد که در ژانرهای مختلف ساخته شده از کشورهای مختلف می آیند که با محله نوزدهم پاریس، محله ای که در آن بیش از 70 ملیت جای گرفته اند هم خوانی پیدا می کند.
بخشی از این رویداد در هوای آزاد، یعنی در پارک "بوت شومون" برگزارمی شود.

این فستیوال همچنین، با افزودن شماری کنسرت پیش از آغازنمایش فیلم های شب، میخواهد از روز 28 اوت تا 5 سپتامبر بیش از 20.000 تماشاگری که سال گذشته به خود کشانده بود را در این رویداد شرکت دهد.
دربخش فیلم های بین المللی، فیلم بسیار خوب نروژی "سینامن" (مرد خشمگین)، ساخت"آنیتا کیلی" که انیمیشن بسیار خوش ساخت وجذابی با موضوع خشونت های خانوادگی است و فیلم "اینجا ایران است" که با درکنارهم قراردادن فیلم های گرفته شده با تلفن همراه، ازنا آرامی های بعد ازانتخابات ایران، ساخته شده، دیده می شوند. درمیان فیلم های بخش ها ی مختلف شماری فیلم انیمیشن خوب برنامه ریزی شده و دردوبخش مستند و فیلم های بدون رده نیز فیلمهای غیر متعارف می توانند نظرعلاقمندان به فیلم های کوتاه را جلب کنند. گفتنی است که جایزه برای بهترین فیلم مبلغ 15.000 یوروست که برای "پست پروداکشن" یک فیلم اختصاص خواهد یافت. جایزه ویژه داوران 1000 یورو و جایزه بهترین عکسبرداری فرانسوی، توسط شرکت فوجی فیلم داده می شود که حلقه فیلم های 35 میلیمتری را به ارزش 3500 یورو در اختیار برنده می گذارد.
http://www.association-silhouette.com/fr/jurys.html

 

بزرگداشت "کاترین بریا" درسینماتک پاریس

یکی ازخاص ترین سینماگران معاصر فرانسه که همواره فیلم هایش بحث برانگیز بوده اند، بدون شک "کاترین بریا" ست. علت جنجالی بودن این سینماگر سرکش وبسیار حساس را می توان نحوه نشان دادن روابط زن ومرد، به شکلی بدون پرده و با حذف تمام تعارفات و یا ضوابطی دانست که جوامع مرد سالار و خشکه مقدس می خواهند، در ظاهر، به این روابط بدهند. او با نشان دادن چهره واقعی این روابط که از تمنا آغاز می شود و به مبارزات رودرو منتهی می گردد، بسیاری را شوکه می کند. البته گاه تحمل این واقعیت برای بیشتر تماشا گران دشوار می شود، اما اگر با صبر بیشتر به فیلم های "بریا" نگاه کنیم می بینیم چگونه او از ورای یک داستان تمنای جنسی به ریشه اسارت زن می رسد و به آن بعدی اسطوره ای می دهد. "کاتری بریا" که ازهوش بسیار بالائی برخوردار است و ظاهر بسیار معمولی اش امکان نمی دهد شخص بتواند باور کند که او سازنده چنین فیلم هائی است، در عین حال با دقتی روانکاوانه، سردرگمی و نا آرامی های دوران بلوغ را نشان میدهد.
از این رو سینماتک فرانسه از روز 30 اوت تا 20 سپتامبر به مرور آثار وی می پردازد و در روز 20 سپتامبر آخرین فیلمش "زیبای خفته" را پیش از نمایش عمومی آن به روی پرده می برد.

http://www.cinematheque.fr/

فستیوال تورنتو

در 35 امین برگزاری خود فستیول شهر تورنتو در کانادا که از روز 9 تا 19 سپتامبر با نشان دادن 300 فیلم جریان خواهد داشت، دو فیلم یکی "شکارچی" ساخته رفیع پیتز از ایران و دیگری"ماندو" ساخته ابراهیم سعیدی، کارگردان کرد ایرانی زیر لوای عراق، به نمایش در می آید. شکارچی پیش تر در فستیوال برلن و در بخش مسابقه ای آن به نمایش در آمد و "ماندو" در آخرین فستیوال شهر لوکارنو شرکت داشت که به تازگی پایان یافت.

سری به سینما بزنیم

بازگشت "آواتار" "کولکتور" به سینما

هشت ماه پس از فروش خارق العاده فیلم "آواتار" که همراه با فیلم دیگر "جیمز کامرون" "تایتانیک" ، گوی سبقت فروش را از فیلم های دیگر ربود، "آواتار" که رکورد فروش را با سیستم "بلوری" داشته است، توسط "کامرون" و کمپانی "فوکس" با ورژن "کولکتور" و افزودن نه دقیقه ، شخصیت ها تازه و صحنه های هیجان انگیز دیگر ارائه می گردد تا به در آمد عظیم آنها بیافزایند. گفتنی است که "آواتار" که کارتن را با فیلم واقعی و سینمای دیجیتالی مخلوط می کند، 500 میلیون دلار هزینه برداشته و یکی ار بهترین فیلم های سه بعدی است که با شیوه خاص ضبط حرکات هنرپیشه های واقعی با کامپیوتر و پیاده کردن آن بر شخصیت های مجازی ساخته شده. اما در آمد آن هم ناچیز نبوده چرا که در آمریکا ، هر دو فیلم یاد شده، 128 میلیون بلیط فروخته و در آمدشان در دنیا 1.2 میلیارد دلار برای "تایتانیک" و 2.7 میلیارد دلار برای "آواتار" بوده است. که به این مبالغ، می بایستی 1.2 میلیون دلار فروش ویدئو و دی وی دی را نیز افزود.

داستان "آواتار" در سال 2154 می گذرد و زمین با کمبود انرژی شدیدی روبروست و سرنوشتش به یک ماده معدنی گره خورده که بسیار نادر است. در سفری به سیاره "پاندورا"، برای دستیابی به این عنصر حیاتی و کمیاب، جنگ سالاران، راه تخریب، اتش زدن و کشتار رابر می گزینند و موجوداتی را مورد حمله قرار می دهند که حاصل جفت گیریهای غریب هستند و رابطه ای تنگاتنگ با طبیعت دارند. و گرچه برخی از فضاها و گیاهان ما را به یاد تابلوی هنرمندانی چون "دوانیه روسو" و یا "ژروم بوش"می اندازند، جنگ سالاران بدون وسواس و اخلاق، بیشتر جنگ عراق، و پیش از آن ویتنام و دیگر جنگهای بیهوده و نابود کننده طبعیت و تمدن ها را به یاد می آورند.
سناریوی فیلم چندان تازگی ندارد، دیالوگ ها و انتریگ فیلم هم کاملا با کد های کلیشه ای بخش بزرگی از سینمای تجاری آمریکا ، همخوانی پیدا می کند. از سوی دیگر، این فیلم، فیلم هائی چون" آپوکالیپس" (آخر زمان) را به یاد می آورد که ایده اصلی اش انتقاد از نیروی تخریبی گسترده آمریکا بود که در عین قدرت، در برابر اراده ای راسخ ملت های متحد و در عین حال کوچک ،ناتوان ماند.
فیلم"آواتار"، با همه شگردهای تکنیکی چشمگیرخود، جزبرای شماری جوان و شاید آمریکائی ها، دررساندن پیام خود ناتوان می ماند اما همچنان قلک خوبی برای سازندگان باقی می ماند وظاهرأ تا مدت زیادی هم باقی خواهد ماند . شاید بخواهند با این میلیارد دلارهائی که به دست می آورند، ارتش خیرخواهی بسازند تا جهان را ازفلاکت هایش نجات دهند !!!

 

"ژان-لوک گدار" و جایزه اسکار

ژان-لوک گدار، سینماگر سویسی و یکی از پدران موج نو درفرانسه، درماه نوامبر آینده یک جایزه اسکارافتخاری برای یک عمر دستاورد هنری در"لس آنجلس" دریافت خواهد کرد.

این سینماگر 79 ساله که از جمله "تنگی نفس" و "پییروی دیوانه" را از او به یاد داریم، همراه با "الی والاک"، هنرپیشه آمریکائی که بازی او را درفیلم هائی چون "هفت مزدور"، "خوب، خشن و کلاهبردار" و شماری فیلم فراموش نشدنی دیگر دیده ایم، مورد تقدیر قرار خواهد گرفت.
سازمان دهندگان جوایز اسکار هنوز نمی دانند که آیا ژان-لوک گدار برای دریافت جایزه اش به "لس آنجلس" خواهد رفت یانه، چرا که این سینماگر از مراسم عمومی گریزان است و حتا حضور خود درفستیوال "کن" برای معرفی آخرین اثرش "فیلم سوسیالیسم" را در لحظه آخر لغو کرد.
جوایز اسکار افتخاری در روز 13 نوامبر در هالی وود داده می شوند. اما چون از سال 2009 گردانندگان تصمیم گرفته اند این جوایز درمراسم جوایز اسکار داده نشوند، آنها را دور از دوربین تلویزیون ها و درسالن رقص تآتر "کداک" در هالی وود به برندگانشان اعطا خواهند کرد.

 

مرگ "ابی لینکلن" یکی از آخرین های مهم موسیقی جاز

"ابی لینکلن" خواننده سیاهپوستی که توانسته بود نام خود را به سطح "بیلی هالیدی"،" الا فیتز جرالد"، "سارا ون" و شماری دیگر از خوانندگان مهم تاریخ موسیقی جاز برساند، در روز 14 اوت، آنهم چند روز پس از جشن تولد هشت سالگی اش در نیویورک درگذشت.

"ابی لینکلن" که نام واقعی اش "آنا ماریا وول دریج" بود، دهمین فرزند از یک خانواده دوازده کودکی به شمار می آمد. او گرچه در مزرعه ای در میشیگان می زیست بسیار زود با صدای "بیلی هالیدی" اشنا شد و از او مدلی برای خود ساخت. "ابی لینکلن" از 14 سالگی به روی صحنه رفت و پس از آن بارها نام صحنه ای خود را تغییر داد. سپس در چند فیلم سطح پائین شرکت نمود. اما در سال 1956 کار خود را در هالیوود با بازی در فیلم "بلوند ومن"در نقش شخصیت مقابل "جین مانسفیلد" آغاز نمود. در این فیلم او پیراهن سرخی را پوشیده بود که "مریلین مونرو " در فیلم "مردها بلوندها راترجیح می دهند" بر تن کرده بود. از این رو مجله "ابونی" عکس او را در روی جلد خود و زیر عنوان "مریلین سیاه" چاپ کرد.
او سپس نام "ابی لینکلن" را برای خود برگزید که مخلوطی بود از "وست مینیستر آبی" و "آبراهام لینکلن". سال بعد، در پی ملاقات با "ماکس روچ"، جازیست معروف (درامر) به آگاهی سیاسی دست یافت. از این رو "لس آنجلس" را ترک کرد، در نیویورک ساکن شد و به یکی از مدافعان سرسخت حقوق مدنی و ضد نژادپرستی تبدیل گردید. طی سالهای 1962 تا 1970 که همراه باهمسرش "ماکس روچ" ، ترانه هائی بسیار متعهد اجرا کرد تا جائی که به او برچسب چپی ویا "کمونیست" را زدند. یکی از منتقدین روزنامه نیویورک تایمز فرا تر رفته او را "کنیزک سیاه حرفه ای" خطاب کرد.
از سال 1962 به بعد، کمپانی های صفحه پر کنی به همین علت او را تحریم کردند و او ناچار شد درفیلم های معمولی و برخی سریال های تلویزیونی برای امرار معاش بازی کند و به الکل رو بیاورد. در سالهای 70 و 80 این فعال مدنی به آفریقا توجه کرد و اشعاری را نوشت که توانست در سالهای 90 به کمک یک تولید کننده فرانسه اجرا کند و به ضبط برساند. این فعالیت، دوران تازه ای را از نظر حرفه موسیقی برای او به شمار می آید. "ابی لینکلن" آخرین آلبومش را در حالی که بسیار بیمار بود، در سال 2006 ضبط کرد.
به هرحال علیرغم همه فرازونشیب های زندگی و پرداخت بهائی سنگین برای فعالیت های اجتماعی- سیاسی اش، "ابی لینکلن" توانست با مهم ترین موزیسین های جاز نیمه دوم قرن بیستم هنرنمائی کند و از ورای اشعار ترانه هایش بگوید که هیچ چیز اسان به دست نمی آید.

دریافت رایگان خبرنامهبا خبر-پیامک های ما اخبار را بصورت زنده دریافت کنید

اخبار جهان را با بارگیری اَپ ار.اف.ای دنبال کنید

این صفحه یافته نشد

صفحۀ مورد توجۀ شما یافته نشد.