راهِ ابریشم

انتشار نسخه اینترنتی فیلم "شش قرن و شش سال"، روایتی از موسیقی ۶۰۰ سال پیش در ایران

صدا ۱۵:۱۷

نسخه اینترنتی فیلم مستند "شش قرن و شش سال"، ساخته مجتبی میر تهماسب، از اول آذرماه، بر روی سایت اینترنتی " ای ام باکس" قرار داده شد تا ایرانیان برون مرزی هم به آن دسترسی پیدا کنند.

تبلیغ بازرگانی

پیش از این، "گروه سینماهای هنر و تجربه" این فیلم را به مدت پنج ماه (مهرماه تا اسفندماه 1393) در تهران و چند شهرستان دیگر اکران کرده بود. دی وی دی فیلم نیز از مهرماه امسال از طریق مرکز موسیقی بتهوون برای عرضه در شبکه نمایش خانگی منتشر شده است.  از این رو مخاطبان داخل ایران امکان دیدن فیلم را داشته اند.

 IMVBox.com تنها مرجع قانونی پخش فیلم ایرانی در دنیای آن لاین است که طبق قرارداد قانونی با فلیمسازها و پخش کننده های ایرانی عمل می کند و حافظ منافع معنوی و مادی آنان است. "بانوی گل سرخ"، "صدای دوم"، "ساز مخالف" و "رودخانه هنوز ماهی دارد"،  چهار فیلم مستند دیگر مجتبی میر تهماسب پیش از "شش قرن و شش سال" در این سایت ارائه شده اند

علاقمندان دیدن این فیلم در خارج از ایران می توانند فیلم را با کیفیت مناسب و با زیرنویس انگلیسی در نشانی زیر تماشا کنند
https://www.imvbox.com/watch-persian-movie-iranian-movies/six-centuries-six-years-shesh-gharn-o-shesh-saal

فیلم "شش قرن و شش سال"، اخرین فیلم مجتبی میر تهماسب، پس از استقبال بسیار بسیار خوب در ایران، شرکت درشماری از فستیوال ها و نشان دادنش در چند دانشگاه و مرکز هنری اروپا، دی وی دی آن نیز چندی پیش منتشر شد و بدین ترتیب شمار بیشتری به آن دست یافتند.
در این فیلم چهره هائی چون محمد رضا درویشی، آهنگساز و سرپرست ارکستر، همایون شجریان، نگار پویان، ساناز نخجوانی، علی صمد پور، سیروس جمالی، ارش شهریاری، سیامک جهانگیری، بهزاد میرزائی، سام حبیبی، احسان ذبیحی فر و همچنین محمد رضا شجریان نمایان می شوند.
در فیلم "شش قرن و شش سال"، بیننده پا به پای این

گفتگو با مجتبی میر تهماسب

موزیسین ها، شاهد کشف دوباره ی ملودی ها، ریتم ها و فرم های فراموش شده ی موسیقی عبدالقادر مراغی می شود که نظر به زندگی و فعالیتش در ترکیه، شماری از اسناد مربوط به وی از آرشیوهای ترک به دست آمده است.. آثاری که به ریشه های موسیقی ایرانی شش قرن پیش باز می گردد.
مستند "شش قرن و شش سال" دو سال پیش جایزه ویژه داوران جشنواره فیلم فجر را ربود و در جشن مستقل مستند شانزدهمین جشن خانه سینما، جایزه بهترین صدا را دریافت نمود.
از مجتبی میر تهماسب، چند و چون ساختن فیلمش را جویا شدم که پیرامون آثار عبدالقادر مراغی ، آهنگساز ایرانی است که 600 سال پیش می زیسته است.

همه به اپرا برویم
 

سینماهای زنجیره ای "ام کا 2" برای فصل نمایش اپرا از راه دور و بر روی پرده برخی از سالن های این سینما ها، از تاریخ 23 نوامبر 2015 تا 27 ژوئن 2016 ، با همکاری سالن های بزرگ جهان ، اپراها و باله های بنام و مورد توجه همگان را با بهائی ارزان در اختیار علاقمندان می گذارد.
یکی از مردمی ترین اپرا ها که به رپرتوآر اپرای ایتالیا تعلق دارد، "لاترویاتا" ، ساخته "جوزپه وردی" است که در شب 30 نوامبر در سینما "ام کا دو"ی "اودئون" پخش خواهد شد.
متن این اپرا که بر گرفته است از رمان "زنی با کاملیا" اثر "الکساندر دوما"، نویسنده فرانسوی،  از داستان و موسیقی ساده اما توانمندی برخوردار است که به دل می نشیند و می توان آن را در میان همه اپرا ها باز شناخت و حتا زمزمه کرد.
خوانندگان بسیار خوب این اپرا را ارکستر و کر "اسکالای " میلان همراهی می کنند.

هنگامی که پرچم تبدیل به نشانه ای از همبستگی و سپس الهام بخش هنرمندان می شود

از روز 13 نوامبر، روزی که طی آن شماری از افرادی که تنها گناهشان حضور در یک مکان عمومی بود وبرای زندگی کردن، خوش بودن و خوشی خود را سهیم کردن با دیگران، گرد هم آمده بودند، کشته شدند، برای نخستین بار، پرچم فرانسه، که به ندرت در زندگی فرانسوی ها حضور داشت و جز بر سر ساختمانهای دولتی دیده نمی شد، بسیار مورد توجه قرار گرفت و پس از سخنان رئیس جمهوری که خواست به مناسبت روز بزرگداشت قربانیان تروریسم، امروز، همه آن را بر پنجره ها ی خود بیاویزند، بازار آتلیه های پرچم دوزی گرم شد و شماری پرچم فرانسه را، با تصویر سیاهی از برج ایفل درمیان آن، خریدند تا برای عید کریسمس هم آن را هدیه بدهند.
هم اکنون صفحات فیس بوک شمار بسیاری رنگ پرچم فرانسه را گرفته، بناهای تاریخی نه تنها فرانسه بلکه شبها با نورهای آبی وسفید سرخ روشن شدند و می شوند. از جمله آنها "کورکووادو" در ریو دو ژانیروی برزیل، امپایر استیت و برج تازه "ورلد ترید سنتر" در نیویورک، اپرای سیدنی ، دروازه "براندن بورگ" برلن و برج خلیفه دوبی هستند.
 همه رسانه ها و به ویژه شبکه های اجتماعی در سراسر جهان این رنگ را آزین خود قرار دادند. در فیس بوک، به کمک یک اپلی که یک فیلتر سه رنگ شفاف را در اختیار می گذاشت، کاربران این امکان را یافتند که آن را بر روی تصویرهای خود قرار دهند.
پر چم های کوچک فرانسه، که همواره در جنگ ها و یا توسط حزب راست افراطی به کار گرفته می شد، در گرد هم آئی ها دیده شدند و دستهای غمگین آنها را تکان می دادند. از این رو همه گیر شدن این پدیده برای نخستبن بار، برای کسانی که این پرچم را نماد "امپریالیسم" ویا "قوم گرائی" به شمار می آورند، بحث برانگیز شد. چرا که بر افراشتن پرچم در فرانسه، بر خلاف، به ویژه آمریکا، چندان مثبت به شمار نمی آمد و فرانسویان از بر افراشتن آن پرهیز می کردند. علت آن هم شاید خاطرات جنگ و کشتاری باشد که به نام میهن پرستی با تکان دادن پرچم انجام می گرفت.
این روزها که پرچم فرانسه پس ازسالها سکوت به اجتماع باز می گردد، فرانسویان به شکلی دوگانه با آن برخورد کردند و از این رو پرچم شکاف و هویت گرائی را پر رنگ کرد.
بحث پیرامون بازگشت این پرچم ، با رنگهای سه گانه آبی، سفید و سرخ، به بطن جامعه و این که  ایا این  یک عمل امپریالیستی است یا از میهن پرستی سر چشمه می گیرد، بحثی است که هنرمندان را نیز به پرسش گری واداشت و آنها را به دوران های تاریخی فرانسه باز گرداند.
از جمله به تابلوی بنام "دولاکروآ" که "آزادی" را به شکل زنی نشان می داد که با سینه ای برهنه، با پرچم فرانسه انقلابیون را هدایت می کرد.
در نمایشگاه "1917" موزه "ژرژ پمپیدو"ی شهر "مس" حضور این سمبل در آغاز قرن بیستم و در آثار "مونه"، "مانه" و "دوفی" ، ان هم به هنگامی که آنها جشن های خیابانی را به نصویر می کشیدند، دیده می شود. در این کوچه ها و خیابانها، استفاده از پرچم به عنوان نمادی از شهر نشینی، مدرنیسم و جشن های ملی به شمار می آمد .
با رخدادن جنگ نخست جهانی و افزایش احساسات میهن پرستی، پرچم و بازوبند های سه رنگ در بسیاری از تصاویر کشیده شده توسط نقاشان و یا درآفیش ها دیده شدند.

در تابلوی " کوچه خرامان"، اثر "رائول دوفی" (1906) خیابانی را می بینیم که برای جشن های سال نو آزین شده اما یک باندرول سه رنگ پرسپکتیو را کاملأ می پوشاند.
در سالهای نزدیک تر به ما، "ژرژ فرومانژه" در سال 1968 تابلوئی را با نقش پرچم کشید که از رنگ سرخ آن همچون از زخمی خون می ریخت.
و در حالی که هنرمندی چون "پاسکال لیور" خطو ط ثابت میان رنگ ها را عامل جدائی توصیف می کرد و در کارهای خود خطور را می زدود، "والری گرانشر" در فردای روز کشتار، در فیس بوک خویش پرچمی را منتشر کرد که بر روی آن اثر ضربات "کاتر" دیده می شد. ..
یکی از جذاب ترین آنها، اثر "کلود لووک" است که رنگ های پرچم را در یک تابلوئی به کار برد که با نئون بر آن سه کلمه به رنگهای آبی، سفید و سرخ نوشته شده بود. سه کلمه ای که می گفت : "خنده آنان را ببین".
این تابلو که پیش از سوء قصد ها چندان نگاهها را جلب نکرده بود امروز بسیار مورد توجه قرار گرفته چون هم رنگ و هم معنایش با رخداد های غم آور هم خوانی پیدا می کند.

گفتنی است که اهانت به پرچم جرم به شمار می اید و در سال 2010، وزیر وقت دادگستری، به دنبال چاپ عکسی که در آن مردی دیده می شد که در حال پاک کردن پشت خود با پرچم بود، خواستار وضع جریمه ای به مبلغ 1500 یورو شد. شماری از نمایندگان پارلمان با او هم عقیده شدند اما سرپرست" دیدبان آزادی آفرینش اتحادیه حقوق بشر فرانسه" این جریمه را غیر قانونی خواند و به تصمیم شورای قانون اساسی سال 2003 اشاره کرد که می گوید نمی توان آثار هنری را به بهانه توهین به پرچم یا سرود ملی مورد پیگرد قانونی قرارداد.
مخالفان گفتند که این عکس یک اثر هنری نیست. خانم "تریکوآر"، سرپرست یاد شده هم پاسخ داد که فرانسه کشور ازادی کاریکاتور است و ارزش هایش بر پایه آزادی بر پاشده اند نه سرکوب. پس باید از ازادی بیان دفاع کرد. در غیر این صورت دادگاه حقوق بشر اروپا این مجازات را رد خواهد کرد.
به هررو این جریمه، توهین به پرچم و آسیب رساندن به آن، اماکن عمومی را در بر می گیرد. اما کسانی هم که در مکان های شخصی به این کار بپردازند ویا تصاویر در پیوند با آن را منتشر کنند، تنبیه می شوند.  

 

دریافت رایگان خبرنامهبا خبر-پیامک های ما اخبار را بصورت زنده دریافت کنید

اخبار جهان را با بارگیری اَپ ار.اف.ای دنبال کنید