គម្លាត​រវាង​ទីក្រុង និង​ជនបទ​ជា​ប្រភព​នៃ​វិសមភាព​សង្គម​ខ្មែរ

សំឡេង ០៤:០៦
អ្នកនៅ​ជនបទ​នៅ​តែរស់នៅ​ក្នុង​ជីវភាព​ក្រ​លំបាក​ ដោយសារ​តែ​គ្មាន​ហេដ្ឋារចនា​សម្ព័ន្ធ​ដូច​នៅ ទីក្រុង​
អ្នកនៅ​ជនបទ​នៅ​តែរស់នៅ​ក្នុង​ជីវភាព​ក្រ​លំបាក​ ដោយសារ​តែ​គ្មាន​ហេដ្ឋារចនា​សម្ព័ន្ធ​ដូច​នៅ ទីក្រុង​ ©សុវណ្ណារ៉ា

នៅ​កម្ពុជា​ប្រសិន​បើ​គេ​ធ្វើ​ដំណើរ​ពី​ភ្នំពេញ​ចេញ​ទៅ​ទីជនបទ ​គេ​នឹង​ឃើញ​យ៉ាង​ច្បាស់​នូវ​ភាព​ខុស​គ្នា​ដាច់​ស្រឡះ​រវាង​ទីក្រុង​និង​ ជនបទ​ទាំងការ​អភិវឌ្ឍន៍​និង​ជីវភាព​របស់​ប្រជាពលរដ្ឋ។ គម្លាត​នេះ​នឹង​កាន់តែ​ធំ​ប្រសិន​បើ​ទីជនបទ​នោះ​ស្ថិត​នៅ​កាន់តែ​ឆ្ងាយ​ពី​ ភ្នំពេញ។ ​និយាយ​ឲ្យ​ចំ​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​គឺជា​មជ្ឈមណ្ឌល​ប្រមូល​ផ្តុំ​តែ​មួយ​គត់​ សម្រាប់​ការ​បណ្តុះ​បណ្តាល​ធនធាន​មនុស្ស​និង​ទីផ្សារ​ការងារ។ ​រីឯ​អ្នក​ជនបទ​រស់​នៅ​ក្នុង​សភាព​ក្រខ្សត់​ពីមួយ​ជំនាន់​ទៅ​មួយ​ជំនាន់​ ពីព្រោះតែ​ពួកគេ​គ្មាន​លទ្ធភាព​អភិវឌ្ឍ​ខ្លួន​ដូច​អ្នក​ទីក្រុង​ឡើយ។ ​គម្លាត​រវាង​ទីក្រុង និង​ជនបទ​ត្រូវ​គេ​មើល​ឃើញ​ថា ​ជា​ដើមចម​ដែល​បង្កើត​ឱ្យ​មាន​វិសមភាព​នៅ​ក្នុង​សង្គម​ខ្មែរ។

ផ្សាយពាណិជ្ជកម្ម

នៅ​កម្ពុជា​«កូន​អ្នក​ទីក្រុង​ពិត​ជា​មាន​សំណាង​ជាង​កូន​អ្នក​ជនបទ​ឆ្ងាយ​ណាស់»។​ សំណាង​នៅ​ត្រង់​ថា ​កូន​អ្នក​ទីក្រុង​កើត​មក​មាន​ភ្លើង​អគ្គិសនី​ មាន​សាលារៀន​ជិត​ផ្ទះ ​មាន​មន្ទីរ​ពេទ្យ ​និង​បាន​ឃើញ​គំរូ​នៃ​ការ​អភិវឌ្ឍន៍​គ្រប់​បែប​យ៉ាង​ដែល​ពួកគេ​អាច​ចាប់​យក​មក​ធ្វើ​ជា​វិថី​នៃ​ជីវិត​របស់​ខ្លួន។ ​ងាក​ទៅ​មើល​ជីវិត​កូន​អ្នក​ជនបទ​វិញ​ ពួកគេ​កើត​មក​ក្នុង​ស្ថានភាព​មួយ​ដែល​​ពិបាក​នឹង​រំដោះ​ខ្លួន​ចេញ​ពី​ភាព​ក្រីក្រ​ខ្លាំង​ណាស់។

សម្រាប់​ក្រសែ​ភ្នែក​ក្រុម​អ្នកវិភាគ​ស្ថានភាព​សង្គម​ខ្មែរ​ មាន​ឧបសគ្គ​មួយចំនួន​ដែល​កូន​អ្នក​ជនបទ​មិន​អាច​ទទួល​បាន​សំណាង​ដូច​អ្នក​ទីក្រុង​ ហើយ​ដែល​បាន​បង្កើត​ឱ្យ​មាន​វិសមភាព​សង្គម​ពី​ជំនាន់​មួយ​ទៅ​ជំនាន់​មួយ​មិន​ចេះ​ចប់។

ឧបសគ្គ​ទី១​គឺ​ បរិស្ថាន​ជុំវិញ​ខ្លួន ​មានន័យ​ថា កូន​អ្នក​ទីជនបទ​កើត​មក​ឃើញ​តែ​ឳពុក​ម្តាយ​ធ្វើ​ស្រែ​ចម្ការ​ ឡើង​ត្នោត ​និង​ឃ្វាល​គោ​ក្របី។ បរិយាកាស​ដដែលៗ​បែប​នេះ​បូក​ផ្សំ​ជាមួយ​កង្វះ​ការ​ទទួល​បាន​ព័ត៌មាន​ពី​ខាង​ក្រៅ​មិន​បាន​ជំរុញ​ឱ្យ​ពួក​គេ​មាន​គំនិត​ចង់​អភិវឌ្ឍ​ខ្លួន​ឱ្យ​ហួស​ពី​ឳពុក​ម្តាយ​របស់​ពួកគេ​ឡើយ។​

ឧបសគ្គ​ទី២ ​គឺ​ ភាព​ខ្សត់​ខ្សោយ​នៃ​ហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធ​សង្គម ​ជាពិសេស​ សាលារៀន​ មន្ទីរពេទ្យ ​ផ្លូវ​ថ្នល់ និង​មធ្យោបាយ​ធ្វើ​ដំណើរ​ជាដើម។ ​ស្ថានភាព​នេះ​ធ្វើឱ្យ​កូន​អ្នក​ជនបទ​ស្រុក​ស្រែ​បាន​ទទួល​ការ​សិក្សា​តិចតួច​ និង​មិន​អាច​យក​ចំណេះ​ដឹង​ស្តួចស្តើង​នេះ​ទៅ​ប្រើ​ប្រាស់​ ដើម្បី​អភិវឌ្ឍ​គ្រួសារ​បាន​ផង​ ពីព្រោះ​តែ​គ្មាន​ទីផ្សារ​ការងារ។​

​ឧបសគ្គ​ទី៣​គឺ ​ភាពក្រីក្រ​នេះ​តែម្តង ដែល​មិន​អនុញ្ញាត​ឱ្យ​កូន​អ្នក​ជនបទ​មាន​លទ្ធភាព​ទៅ​បន្ត​ការ​សិក្សា​ថ្នាក់​ខ្ពស់​នៅ​ឯ​ទីក្រុង​បាន​ឡើយ។

ជាការ​ពិត​ណាស់​ បច្ចុប្បន្ន​នេះ ​ទី​ជនបទ​កម្ពុជា​បាន​ស្គាល់​ការ​អភិវឌ្ឍន៍​មួយចំនួន​គួរ​ឱ្យ​កត់សម្គាល់​ ជាក់ស្តែង ​សាលារៀន​បាន​និង​កំពុង​កើត​ឡើង​ព្រោងព្រាត ​និង​ខិត​កាន់តែ​ជិត​ផ្ទះ​ប្រជាពលរដ្ឋ​។ ប៉ុន្តែ ​ទោះជា​យ៉ាង​នេះ​ក្តី​ ក៏​សាលារៀន​ទាំង​នោះ​មាន​ត្រឹម​កម្រិត​ថ្នាក់​ទាប​តែ​ប៉ុណ្ណោះ។ ​សម្រាប់​អ្នក​ដែល​ចង់​បន្ត​ការ​សិក្សា​ទៅ​ថ្នាក់​ឧត្តម​សិក្សា ​ពិតជា​ចៀស​មិន​ផុត​ពី​ការ​ឡើង​មក​ភ្នំពេញ​នោះ​ឡើយ។ ​ស្ថានភាព​នេះ​បង្ខំ​ឱ្យ​កូន​អ្នក​ជនបទ​ជាច្រើន ​ដែល​គ្មាន​លទ្ធភាព ​ត្រូវ​បោះ​បង់​ការ​សិក្សា ​ហើយ​វិល​មក​ប្រកប​របរ​ដូច​ឳពុក​ម្តាយ​របស់​ខ្លួន​ដែរ។​

នេះ​គឺជា​ដើមចម​ដែល​បង្កើត​គម្លាត​រវាង​ទីក្រុង​និង​ជនបទ​ពី​ជំនាន់​មួយ​ទៅ​ជំនាន់​មួយ​និង​បាន​បែងចែក​ពិភព​ទាំងពីរ ​(ទីក្រុង​និង​ជនបទ)​ ឱ្យ​ខុស​គ្នា​ស្រឡះ ​ស្ទើរតែ​ដូច​មេឃ​និង​ដី។ ​នៅពេល​ ដែល​គេ​ធ្វើ​ដំណើរ​ចេញ​ពី​ភ្នំពេញ​កាន់តែ​ឆ្ងាយ​ពេល​ណា ​គេ​ប្រាកដ​ជា​នឹង​ឃើញ​ស្ថានភាព​ខុស​គ្នា​កាន់​តែ​ខ្លាំង​នៅ​ពេល​នោះ​ដែរ។ ​ភាព​ហួតហែង​នា​រដូវ​ប្រាំង ​នៅ​តាម​តំបន់​មួយចំនួន ​ដែល​ស្ទើរ​តែ​រក​ទឹក​ប្រើប្រាស់​មិន​បាន​ផង​នោះ​ គឺជា​តឹកតាង​បង្ហាញ​យ៉ាង​ច្បាស់​ អំពី​ឧបសគ្គ​របស់​ពលរដ្ឋ​នៅ​ទីជនបទ​ដាច់​ស្រយាល​ក្នុង​ការ​កែប្រែ​ជីវភាព​របស់​ខ្លួន​ឱ្យ​បាន​ប្រសើរ​ឡើង។

ប្រទេស​កម្ពុជា​មាន​ប្រជាពលរដ្ឋ​ជាង​៨០​ភាគរយ​រស់​នៅ​ក្នុង​ទី​ជនបទ​ និង​ប្រកប​របរ​កសិកម្ម។ ប៉ុន្តែ ​ភាព​ហួតហែង​នៅ​ទីជនបទ​បាន​បង្ហាញ​ពី​ភាព​ខ្សត់​ខ្សោយ​ខាង​វិស័យក​សិកម្ម​កម្ពុជា ​បើ​ប្រៀប​ធៀប​នឹង​ប្រទេស​ជិតខាង​ ដែល​ទី​ជនបទ​របស់​គេ​មាន​ពណ៌​បៃតង​គ្រប់​រដូវ​កាល។ រដ្ឋាភិបាល​កម្ពុជា​បាន​បង្ហាញ​ទស្សន​វិស័យ​ចង់​ប្រែក្លាយ​ប្រទេស​របស់​ខ្លួន​ឱ្យ​ទៅ​ជា​ប្រទេស​នាំ​អង្ករ​ចេញ​ដ៏ធំ​មួយ​នៅ​ក្នុង​លោក។ ទស្សន​វិស័យ​នេះ​ពិត​ជា​ត្រឹមត្រូវ​ ពីព្រោះ​កម្ពុជា​ជា​ប្រទេស​ដែល​ខឿន​សេដ្ឋកិច្ច​ជាតិ​ពឹង​ផ្អែក​យ៉ាង​សំខាន់​លើ​វិស័យ​កសិកម្ម។

ដូច្នេះ ​ការ​អភិវឌ្ឍន៍​វិស័យ​កសិកម្ម​នឹង​ផ្តល់​ប្រយោជន៍​ច្រើន​យ៉ាង​ ពោល​គឺ​វា​មិន​គ្រាន់​តែ​ធ្វើ​ឱ្យ​សេដ្ឋកិច្ច​របស់​ប្រទេស​កើន​ឡើង​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ​ ប៉ុន្តែ​ ការ​ប្រែក្លាយ​វាល​ស្រែ​ឱ្យ​ទៅ​ជា​ពណ៌​បៃតង​គ្រប់​រដូវកាល​ក៏អាច​អនុញ្ញាត​ឱ្យ​ពលរដ្ឋ​ទី​ជនបទ​កម្ពុជា​មាន​ការងារ​ធ្វើ ​និង​មាន​លទ្ធភាព​កែប្រែ​ជីវភាព​របស់​ខ្លួន​។ ​នេះគឺ​ជា​មធ្យោបាយ​មួយ​សម្រាប់​បង្ខិត​ទី​ជនបទ​កម្ពុជា​ឱ្យ​កៀក​នឹង​ទីក្រុង។​ប៉ុន្តែ ​តើ​ពេល​ណា​ដែល​កម្ពុជា​ឈាន​ដល់​គោល​ដៅ​នេះ?​ ចម្លើយ​ប្រាកដ​ជា​មិន​មែន​ឆាប់ៗ​នេះ​ឡើយ​ ពោលគឺ​គេ​ពិតជា​ត្រូវ​ការ​ពេលវេលា ​ហើយ​ពេលវេលា​យូរ​ឬ​ឆាប់ ​វាអាស្រ័យ​ទៅ​លើ​កិច្ចខិត​ខំប្រឹង​ប្រែង​ និង​សមត្ថភាព​របស់​រដ្ឋាភិបាល៕

ព្រឹត្តិបត្រ​ព័ត៌មានព្រឹត្តិបត្រ​ព័ត៌មាន​ប្រចាំថ្ងៃ​នឹង​អាច​ឲ្យ​លោក​អ្នក​ទទួល​បាន​នូវ​ព័ត៌មាន​សំខាន់ៗ​ប្រចាំថ្ងៃ​ក្នុង​អ៊ីមែល​របស់​លោក​អ្នក​ផ្ទាល់៖

តាមដានព័ត៌មានកម្ពុជានិងអន្តរជាតិដោយទាញយកកម្មវិធីទូរស័ព្ទដៃ RFI